Κυριακή, 27 Νοεμβρίου 2011

ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΤΟΥ ΔΙΑΖΥΓΙΟΥ

Ορισμένες φορές οι γονείς, μετά από μία επώδυνη πορεία, φθάνουν στην απόφαση του διαζυγίου. Οι συνθήκες δεν είναι εύκολες για κανένα και κανείς δεν βγαίνει ικανοποιημένος από ένα διαζύγιο. Όταν οι γονείς φθάνουν σ' αυτή την απόφαση πρέπει να σκεφτούν τον αντίκτυπο που θα έχει στα παιδιά και πώς προτίθενται να τον αντιμετωπίσουν. 


Το διαζύγιο είναι από τις χειρότερες εμπειρίες στη ζωή ενός παιδιού και το αν θα προκαλέσει ψυχολογικά προβλήματα η όχι εξαρτάται αφ' ενός μεν από την προσωπικότητα του παιδιού και αφ' ετέρου από το χειρισμό των γονέων. Οι γονείς έχουν την υποχρέωση να προστατεύσουν το παιδί και να το απομακρύνουν από τις συγκρούσεις και τις βίαιες καταστάσεις που πιθανόν υπάρχουν στην οικογένεια.

Η τραυματική εμπειρία του διαζυγίου έχει άμεσα και έμμεσα αποτελέσματα. Τα ψυχολογικά προβλήματα εκδηλώνονται κυρίως όταν το παιδί βρίσκεται στο μέσον της σύγκρουσης, όταν είναι μάρτυρας σε σκηνές εχθρότητας μεταξύ δύο ανθρώπων που αγαπάει και πρέπει να αποφασίσει ποιος από τους δύο έχει δίκιο. Η ψυχική ένταση του παιδιού είναι πολύ μεγάλη, όταν αποτελεί μέρος της διαμάχης των δύο εμπόλεμων γονέων και σημείο αναφοράς για τις κατηγορίες που οι γονείς εκτοξεύουν ο ένας εναντίον του άλλου για αδιαφορία, εγκατάλειψη, ανεπάρκεια ή μεροληπτική στάση. Συχνά, επίσης, το παιδί χρησιμοποιείται για τη ρύθμιση οικονομικών διαφορών μεταξύ των δύο γονέων.

Μελέτες δείχνουν ότι τα παιδιά ελπίζουν στην επανασύνδεση της οικογένειας ακόμη και μετά από 10-15 χρόνια. Στην ενήλικη ζωή τους έχουν μειωμένη ικανότητα να διαμορφώσουν σταθερές σχέσεις με πρόσωπα του άλλου φύλου. Το παιδί του διαζυγίου έχει πολλές πιθανότητες να γίνει ένας οξύθυμος, ανασφαλής και επιθετικός ενήλικος.

Μια από τις σημαντικότερες παραμέτρους, που καθορίζει τις επιπτώσεις της διάλυσης της οικογένειας στα παιδιά, είναι η στάση των γονέων πριν και μετά το διαζύγιο. Το πρώτο ερώτημα που συνήθως τίθεται άφορα στην ανακοίνωση του διαζυγίου. Οι εξηγήσεις που θα δοθούν στο παιδί θα πρέπει να είναι όσο το δυνατόν πιο κοντά στην αλήθεια. Τα παιδιά μικρής ηλικίας έχουν την τάση να ερμηνεύουν τα πάντα με επίκεντρο τον εαυτό τους. Έτσι συχνά βιώνουν το διαζύγιο ως εγκατάλειψη, απόρριψη ή ενοχοποιούνται ότι είναι κακά παιδιά και ο γονιός που έφυγε δεν τα αγαπά. Τα μεγαλύτερα παιδιά μπορούν να καταλάβουν τις δυσμενείς συνέπειες που έχει για τους ενήλικες ένας αποτυχημένος γάμος και να αντιληφθούν τους πραγματικούς λόγους του διαζυγίου.

Σημαντικό είναι η επαφή με το γονιό που φεύγει να συνεχίσει να είναι συχνή και καθορισμένη. Το παιδί που περιμένει το γονέα, ο οποίος δεν έρχεται, βλέπει τους φόβους εγκατάλειψης να επιβεβαιώνονται και βυθίζεται σε πραγματική απελπισία.

Η μόνιμη κατοικία του παιδιού θα πρέπει να είναι στο σπίτι του ενός γονιού. Το να μοιράζει εξίσου το χρόνο του σε δύο σπίτια το αποστερεί από κάθε έννοια μόνιμου δικού του χώρου και το κρατάει σε διαρκή σύγχυση. Αν υπάρχουν αδέλφια δεν θα πρέπει να χωρίζονται τις μέρες των επισκέψεων. Τη στιγμή του διαζυγίου τα άλλα μέλη της οικογένειας γίνονται ακόμη πιο σημαντικά. Οι σχέσεις των αδελφών ισχυροποιούνται και τα αδέλφια προστατεύονται μεταξύ τους από τυχόν αυθαιρεσίες των γονέων και από το άγχος τού αποχωρισμού.

Τα ζητήματα πειθαρχίας είναι ένα άλλο θέμα που δεν πρέπει να παραβλεφθεί για τα παιδιά του διαζυγίου. Ο γονιός, με τον όποιο μένουν μαζί, έχει συνήθως την τάση υπερπροστασίας και χαλάρωσης των κανόνων πειθαρχίας για να απαλύνει τον πόνο και το στρες του παιδιού. Τα περισσότερα παιδιά έχουν ανάγκη από σταθερά όρια και κανόνες πειθαρχίας. Σε μία φάση της ζωής τους, που νοιώθουν ότι τα πάντα αλλάζουν γύρω τους, η πειθαρχία αποτελεί ασφαλή βάση για να μπορέσουν να κυριαρχήσουν στο άγχος τους και να συνεχίσουν να τα καταφέρνουν στις σχολικές τους επιδόσεις και την κοινωνική τους ζωή.

Σημαντικός παράγων για την ψυχική ισορροπία του παιδιού και τη φυσιολογική του εξέλιξη είναι η αίσθηση συνέχειας. Οι δύο γονείς, παρ' όλο που δεν συνεχίζουν τη ζωή τους ως ζευγάρι, θα πρέπει να συνυπάρχουν και να παίρνουν κοινές αποφάσεις για θέματα που αφορούν στο παιδί.

ΠΗΓΗ: "ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΣΤΟΥΣ ΡΥΘΜΟΥΣ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ" (ΤΕΥΧΟΣ 230) 
ΕΛΕΝΗ ΛΑΖΑΡΑΤΟΥ: ΕΠΙΚ. ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ ΠΑΙΔΟΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ/ΙΑΤΡΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟΥ ΑΘΗΝΩΝ

Σχετικά με το θέμα, δείτε το παρακάτω βίντεο και την ανάρτηση:

12 σχόλια:

  1. Για το διαζύγιο... ίσως σχολιάσω άλλη ώρα...

    για την χριστουγεννιάτικη διακόσμηση.... ΤΩΡΑ...

    Δεν υπάρχει τίποτε άλλο από την διακόσμηση σου στον κόσμο, αγαπητή Πόπη... τέτοια διακόσμηση ούτε στο όνειρό μου...
    εμείς οι άνδρες είμαστε λακωνικοί και απλοί στις διακοσμήσεις... μία κορδέλα και πολύ είναι...
    εσείς οι καλλιτέχνιδες και με γούστο άνθρωποι!!!... ουαου... τέλειες είστε!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Με κάνεις και κοκκινίζω αγαπημένε μου φίλε Lampro. Σ' ευχαριστώ πολύ για τα όμορφα λόγιά σου. Προσπάθησα όσο το δυνατόν καλύτερα, ώστε να στολίσω την παιδική γωνίτσα μας, για να προδιαθέτει όμορφα τους επισκέπτες και φίλους και να τους βάζει στο πνεύμα των Χριστουγέννων.

    Τα "ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ" τ' αγαπάμε πολύ με τον Αντώνη και θέλουμε ο χώρος μας καταρχήν να δίνει χαρά στους μικρούς μας φίλους.

    Καλή συνέχεια σου εύχομαι, με πολλές εκπλήξεις...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πόπη, αυτή δεν είναι διακόσμηση ...
    Είναι τα Χριστούγεννα προσωποποιημένα
    Συγχαρητήρια για ακόμη μια φορά...
    Πάντα μας εκπλήσσετε ευχάριστα, δημιουργικά και τώρα τόσο γλυκά!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Γλυκιά μου Αθηνά, καλησπέρα. Σ' ευχαριστώ πολύ και χαίρομαι που σ' αρέσει η χριστουγεννιάτικη διακόσμηση του ιστολογίου. Μ' αρέσουν πολύ τα Χριστούγεννα κι ανυπομονώ σαν παιδί τον ερχομό τους...
    Λίγη έμπνευση και φαντασία, χρειάζεται...
    Καλώς να έρθουν τα Χριστούγεννα, για όλους μας!
    Σε φιλώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Για το διαζύγιο.. κάτι μικρό τώρα..
    Ένα καμάρι μου στο σχολείο, ο αγαπημένος μου ο Γιάννης... άλλαξε συμπεριφορά στο σχολείο και πιστεύω ότι αυτό έγινε εξ' αιτίας του διαζυγίου των γονέων του...

    Έγινε ανήσυχος, στον κόσμο του, που λέμε, και δεν άκουγε με τίποτε... Αυτό κράτησε έναν όλόκληρο χρόνο, τον πρώτο χρόνο του διαζυγίου,
    τον δεύτερο χρόνο, επανήλθε στην κατάσταση προ διαζυγίου, ξανάγινε γλυκός και καλός μαθητής... Τόσο πολύ χρόνο χρειάστηκε ο καημενούλης ο Γιάννης μου για να επανέλθει... και βέβαια, όχι τελείως... είμαι σίγουρος για αυτό... δυστυχώς... και δεν είναι ο μόνος....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. ΟΤΑΝ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΠΟΙΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΔΙΑΖΥΓΙΟ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΗ ΣΩΣΤΑ, ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΑΛΛΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥΣ.ΓΙ΄ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΧΩΡΙΖΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΕΓΑΛΩΝΟΝΤΑΣ ΘΑ ΕΧΕΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Δυστυχώς τα παιδιά αυτά στην προεφηβική και εφηβική φάση παρουσιάζουν συχνά παραβατική συμπεριφορά. Από αυτά όσα έχουν βιώσει ένα διαζύγιο των γονέων τους και μάλιστα συγκρουσιακό που τελικά οδήγησε στη ελλιπέστατη παρουσία του ενός γονέα ( έχοντας μετατραπεί σε γονέα- επισκέπτη των 2 ΣΑΒ/ΚΩΝ τον μήνα) είναι παιδιά που έχουν σοβαρά κενά και είναι ανορίοτα. Και οι δύο γονείς είναι απαραίτητοι στην καθημερινότητα του παιδιού ανεξάρτητα από την οικογενειακή κατάσταση τους. Πρώτα από όλα τα παιδιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Αγαπημένοι μου φίλοι Lampro, Γιάννη και Μαίρη, είναι τόσο σημαντικά όλα όσα μας επισημαίνετε και μας περιγράφετε. Θα μείνω στη φράση "Χωρίζουμε σαν ζευγάρι, μένουμε πάντα γονείς", η οποία τα λέει όλα. Ο ρόλος του γονέα δεν παύει ποτέ να ισχύει. Τα παιδιά μας δεν φταίνε σε τίποτα για τις δικές μας επιλογές ή επιπολαιότητες. Κι ένας χωρισμός πρέπει να αντιμετωπίζεται με σοβαρότητα από κάθε άποψη.
    Αντώνης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Το διαζυγιο ειναι το χειροτερο πραγμα για ενα παιδι. 1) Γιατι πρεπει να διαλεξει με ποιον απο τους δυο γονεις θα ζησει και 2) Οταν εχει προβληματα στο σπιτι τα μεταφερει στο σχολειο με 2 τροπους: ο ενας ειναι να μην μπορει να συγκεντρωθει καλα στην ωρα του μαθηματος με αποτελεσμα να κατεβασει την βαθμολογια του και ο δευτερος με την βια!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. δικαιολογίες και άλλοθιΣάββατο, 21 Ιανουαρίου, 2012

    Σύμφωνα με την πολύ καλή συγγραφέα του άρθρου αυτού
    ... "Η μόνιμη κατοικία του παιδιού θα πρέπει να είναι στο σπίτι του ενός γονιού. Το να μοιράζει εξίσου το χρόνο του σε δύο σπίτια το αποστερεί από κάθε έννοια μόνιμου δικού του χώρου και το κρατάει σε διαρκή σύγχυση."...
    Παρότι αναφέρει στο άρθρο πολύ καλές συμβουλές που θα πρέπει να ακολουθούμε όλοι σε αυτό το σημείο ,περιέργως, δεν βάζει ουσιαστικά προτεραιότητα το παιδί.
    Από τη στιγμή που χωρίζουν οι δύο γονείς του το παιδί έχει (ούτως ή άλλως ) δύο γονείς που μένουν σε διαφορετικά σπίτια. Από τη στιγμή αυτή αν θεωρούμε ανάγκη του παιδιού να συνεχίσει να έχει δύο γονείς θα πρέπει να πηγαίνει από το ένα σπίτι στο άλλο. Σταθερό περιβάλλον θα έχει και στα δύο σπίτια. Τόσο στο σπίτι της μαμάς όσο στο σπίτι του μπαμπά. Σε χώρες που έχουν υπαρκτούς μηχανισμούς προστασίας του παιδιού και εφαρμόζουν τις διεθνείς συμβάσεις δικαιωμάτων του παιδιού αλλά κυρίως όλοι έχουν προτεραιότητα το παιδί έχουν αναπτύξει επιλογές για τους γονείς. Στη προκειμένη περίπτωση στην (πχ) ΙΤΑΛΊΑ δίνουν την επιλογή στους γονείς να ενοικιάσουν(από κοινού) ένα σπίτι να μένει μέσα σταθερά το παιδί και οι γονείς εναλλάσσονται ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Έτσι σε μικρές ειδικά ηλικίες εξασφαλίζουν στα παιδιά την βασική ψυχική ανάγκη να υπάρχουν και οι δύο χωρισμένοι γονείς στη ζωή του παιδιού. Από τη στιγμή που χωρίζουν (εννοείται)είναι το καλύτερο για το παιδί.
    Η εναλλασσόμενη κατοικία προϋποθέτει να υπάρχει παιδικό δωμάτιο και στα δύο σπίτια . Η σύγχυση που λέγεται ότι προκαλείται στο παιδί δεν είναι δήθεν από το δωμάτιο ή οτιδήποτε αλλά κυρίως από την ψυχική απώλεια της μιας σταθεράς του από την ζωή του .
    Οι γονείς και το παιδί είναι οι πραγματικά αναντικατάστατοι ο ένας για τον άλλο. Επομένως από τη στιγμή που χωρίζουν το καλύτερο για το παιδί είναι να έχει και τους δύο γονείς του σε διαφορετικά σπίτια ισορροπημένα και αλληλοσυμπληρωματικά ώστε να αλληλεπιδρά (έστω και διαδοχικά) και με τις δύο βασικές σταθερές της ζωής του και της διαμόρφωσης του χαρακτήρα του. Η ψυχική ανάγκη του παιδιού για γονείς είναι η μοναδική και κυρίαρχη προτεραιότητα όλων μας και κυρίως των γονέων.Αυτοί και μόνο αυτοί έχουν και την βασική ευθύνη για τα παιδιά τους... Ή τουλάχιστον θα έπρεπε να έχουν... χωρίς δικαιολογίες και άλλοθι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Πολύ καλό άρθρο. Βέβαια το καλύτερο είναι η αποφυγή του διαζυγίου γιατί ακόμα και εαν καταφέρουν οι γονείς να πάρουν κοινές αποφάσεις για το παιδί, εκείνο έχει αποτυπωμένο την διάσπαση της ουσιαστικής ενότητας. "Μελέτες δείχνουν ότι τα παιδιά ελπίζουν στην επανασύνδεση της οικογένειας μετά από 10-15 χρόνια". Προσωπικά ξέρω ζευγάρι που επανασυνδέθηκε μετά από 20 χρόνια. Ενας από τους δύο πρέπει να το δουλέψει λίγο. Σε περίπτωση τώρα τετελεσμένων γεγονότων τα παιδιά το κρατάνε μέχρι τέλους, στα 70, 80 ή 90 χρόνια.... Μάλιστα δεν δέχονται και πολλές σχέσεις με εκείνους που θεωρούν υπαιτίους του διαζυγίου καθώς μια εβδομηντάχρονη μάταια προσπαθούσε να ζητήσει συγνώμη απο το 40 χρονο γιό της. Συχνά φταίνε και οι δύο, με την έννοια όταν ο αδικημένος της υπόθεσης "δεν το παλεύει" αλλά εύκολα καταφεύγει στο διαζύγιο. Το μυστικό είναι βέβαια να μην κλιμακώνεται η αντιπαράθεση αλλά η προσωρινή υποχώρηση καθώς νευροβιολογικά η οργή δημιουργεί αυθυποβολές και μη αντίληψη ότι ένα και ένα κάνουν δύο. Σε άλλη όψη του θέματος περίπου΄παρόμοια τραύματα είχε ένας δωδεκάχρονος που ανάγκσε τη μητέρα του να χωρίσει με το φίλο της και που μάλωσε τη μητέρα ένα "σεξολόγος", νομίζω Θ.Α., με έναν εξάχρονο που κρεμάστηκε στο Αινταχο των ΗΠΑ για παρόμοιο λόγο. Τα παιδιά παιδαγωγούνται από τη στιγμή της σύλληψης΄και η ψυχολογική κατάσταση της μητέρας και του περιβάλλοντος έχει έναν αντίκυπο στη διάπλαση του παιδιού.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. @ ΠΑΥΛΟΣ ΝΤΑΙΚΟΒ:
    Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου Παύλο! Πολλά παιδιά εκδηλώνουν τη στενοχώρια τους για το διαζύγιο των γονιών τους με αντικοινωνική συμπεριφορά, άλλα πάλι με οξυθυμία και επιθετικότητα ανάλογα με το χαρακτήρα τους. Είναι πολύ σημαντικός ο ρόλος των γονέων, οι οποίοι καλούνται να προετοιμάσουν το έδαφος για τον επικείμενο χωρισμό μιλώντας στα παιδιά τους και να τα βοηθήσουν να αντιμετωπίσουν τις νέες αλλαγές στη ζωή τους.

    @ δικαιολογίες και άλλοθι:
    Ευχαριστούμε πολύ για όλα όσα μας διευκρίνισες! Αυτό που πρέπει να κρατήσουμε είναι ότι και στην περίπτωση που οι γονείς αποφασίζουν να χωρίσουν, τα παιδιά τους πρέπει να έχουν πρώτη προτεραιότητα στη ζωή τους, αφού συνεχίζουν να έχουν ευθύνη γι' αυτά!

    @ Ανώνυμος:
    Σ' ευχαριστούμε ανώνυμε φίλε για το σχόλιό σου. Το ρητό «ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός» ίσως είναι η καλύτερη λύση για να ξεπεραστούν τα προβλήματα ενός διαζυγίου. Έχει μεγάλη σημασία η ωριμότητα με την οποία θα χειριστούν το θέμα οι γονείς και πώς θα πορευτεί η οικογένεια στη συνέχεια. Όσο πιο ειρηνικά επέλθει ο χωρισμός, τόσο πιο ανώδυνα θα αντιμετωπίσει το παιδί την κατάσταση.
    Αντώνης

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Καλώς ήρθατε στα «ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ»! Το ιστολόγιο ενημερώνεται με πολλή αγάπη και σεβασμό στους μικρούς μας φίλους. Κάθε σελίδα του συμπληρώνεται με μεράκι, όπως ένα παιδικό βιβλίο, φροντίζοντας ώστε να είναι καλαίσθητο κι ευχάριστο στα μάτια τους. Σας ευχαριστούμε που ομορφαίνετε την παρέα μας και μας δείχνετε την αγάπη σας με τα ευγενικά και ενθαρρυντικά σας σχόλια!