Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2012

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940


28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ
(Χάρης Σακελλαρίου)


Ποιος είν’ ο γίγαντας λαός, που η μπόρα δεν τον σκιάζει
κι από το μόχτο ορθώνεται κι ορμά μες στο χαλάζι;

Τον βλέπω, φτάνει απ’ τα νησιά τα θαλασσοδαρμένα
θολό ποτάμι απ’ τα βουνά χυμάει τα χιονισμένα.

Τ’ αλέτρι του καταμεσίς κάτω στον κάμπο αφήνει.
Την ήσυχη πετά ζωή και τ’ αργαστήρι κλείνει.

Κι ορμά φωτιά μες στις φωτιές με στέργιο βήμ’ αντρίκιο
για της Πατρίδας την τιμή, για Λευτεριά, για δίκιο.

Της Πίνδου αστράφτουν οι κορφές, βροντά τ’ αστροπελέκι.
Τα στήθια ηφαίστεια γίνονται, χαμός τ’ απλό ντουφέκι.

Εδώ η ψυχή μας άναψε, γιγάντια καίει λαμπάδα
για σε, ακριβή μας Λευτεριά, για σένα Ελλάδα, Ελλάδα. 



ΤΟ ΠΑΝΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΕΜΒΑΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
(Άγγελος Σικελιανός)

Ομπρός! Με ορθή, μεσούρανη
της Λευτεριάς τη δάδα,
ανοίγεις δρόμο, Ελλάδα,
στον 'Ανθρωπο... Ομπρός !

Ορμάνε πρώτοι οι Έλληνες
κι όλοι οι λαοί σιμά Σου,
-μεγάλο τ’ όνομά Σου-
βροντοφωνάν: «Ομπρός,

ομπρός, να γίνουμε ο τρανός
στρατός που θα νικήσει,
σ’ Ανατολή και Δύση,
το μαύρο φίδι· ομπρός,

ομπρός, κι η Ελλάδα σκώθηκε
και διασκορπάει τα σκότη…
Ανάστα η Ανθρωπότη,
κι ακλούθα την... Ομπρός!»


ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΣΑΡΑΝΤΑ

(Ιωάννα Μπουκουβάλα-Αναγνώστου)

Του Μιλτιάδη δεν είν’ ο στρατός,
οι τριακόσιοι δεν είν’ του Λεωνίδα,
που ορθωθήκαν για σένα, Πατρίδα,
σαν εφάνηκε σμήνος ο εχθρός.

Σαλαμίνας δεν είν’ τα νερά
κι ούτε ο κάμπος εδώ Μαραθώνα,
σε θεϊκό που μετριόταν αγώνα
χίλιους μ’ ένα, παιδιά ηρωικά.

Του Εικοσιένα δεν είν’ κλεφτουριά,
που διαβαίνει βουνά και λαγκάδια
και σκορπά των εχθρών τα κοπάδια,
ωσάν τ’ άχυρα εμπρός στο βοριά.

Είν’ της Πίνδου αυτά τα βουνά,
Αργυρόκαστρο, Άγιους Σαράντα,
Κορυτσά, τα παιδιά του Σαράντα
στα χαρίζουν, πετράδια τρανά.

Πολεμάει η καινούρια γενιά,
κι ω! Ελλάδα, για ιδές όλ’ η πλάση
τόσες δόξες σου πάει να ξεχάσει
στου Σαράντα το θάμα μπροστά.

Ω! Μητέρα, Πατρίδα γλυκιά
τόση δόξα παλιά πια σου φτάνει,
να τ’ ολόδροσο δέξου στεφάνι,
που σου πλέκει η καινούρια γενιά.


ΞΑΝΑΝΘΙΣΑΝ ΟΙ ΔΑΦΝΕΣ

(Σπύρος Παναγιωτόπουλος)


Της δάφνης ξανανθίσαν τα κλωνάρια
απάνω στης Ηπείρου τις πλαγιές,
τα νέα για να στολίσουν παλληκάρια,
που απ’ όλες της Ελλάδος τις μεριές
τραβούν μ’ ορμή, με θάρρος και μ’ ελπίδα,
για να δοξάσουν τη γλυκιά Πατρίδα!

Ο βάρβαρος εχθρός τώρα ας το μάθει
κι ας φύγει ντροπιασμένος, ταπεινός!
Η δάφνη στην Ελλάδα δεν ξεράθη,
της Λευτεριάς δε σβήστη ο αυγερινός.
Κρατεί η Ελλάδα κλώνο ελιάς, μα ξέρει
να σπέρνει κεραυνούς με το άλλο χέρι.


Η ΝΙΚΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΗ ΜΑΣ
(Σωτήρης Σκίπης)


Χτυπάει η καμπάνα... Πόλεμος! Βουίζει το χωριό.
Περήφανες υψώνονται σημαίες στον αγέρα.

Σκύβουν λεβέντες και φιλούν το χέρι το δεξιό
της μάνας, του πατέρα.

Το τρέμουλο απ’ τη φωνή να κρύψουν οι γονιοί
μάταια πασχίζουν, όταν λέν: «Παιδιά με την ευχή μας».

Κι αυτοί αποχαιρετώντας τους ξεσπούν σε μια ιαχή:
«Η Νίκη είναι δική μας!».


ΕΜΠΡΟΣ
(Τίμος Μωραϊτίνης)


Για τη Νίκη εμπρός
είν’ ο δρόμος λαμπρός.
Να η δόξα που ανοίγει στη μάχη
τα χρυσά της φτερά
σαν μια άλλη φορά,
των Ψαρών την ολόμαυρη ράχη.

Και αν είν’ σκοτεινιά
και βαριά καταχνιά
κι αν η νύχτα δεν έχει φεγγάρι,
λαμπρό φως οδηγεί
στη δαφνόσπαρτη γη,
ο δαυλός του Κανάρη.

1 σχόλιο:

Καλώς ήρθατε στα «ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ»! Το ιστολόγιο ενημερώνεται με πολλή αγάπη και σεβασμό για τους μικρούς μας φίλους. Κάθε σελίδα του συμπληρώνεται με μεράκι, όπως ένα παιδικό βιβλίο, φροντίζοντας ώστε να είναι καλαίσθητο κι ευχάριστο στα μάτια τους. Σας ευχαριστούμε που ομορφαίνετε την παρέα μας και μας δείχνετε την αγάπη σας με τα ευγενικά και ενθαρρυντικά σας σχόλια!