Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2012

"ΕΝΑ ΑΛΛΙΩΤΙΚΟ ΜΑΘΗΜΑ"

Τα «ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ», με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας Εκπαιδευτικών, δημοσιεύουν μια ιδιαίτερα συγκινητική ιστορία, αφιερωμένη σε όλους τους εκπαιδευτικούς.


Καθώς στεκόταν μπρος στην τάξη της Ε' Δημοτικού, την πρώτη ημέρα του σχολείου, η κυρία Τζοβάννα είπε στα παιδιά ένα ψέμα. Όπως οι περισσότερες δασκάλες, κοίταξε τους μαθητές της και είπε ότι τους αγαπούσε όλους το ίδιο. Αλλά αυτό ήταν αδύνατον, διότι εκεί, στην μπροστινή σειρά, βυθισμένο στο κάθισμά του, ήταν ένα μικρό αγόρι, ο Μάνος Μανούσoς. 

Η κυρία Τζοβάννα είχε παρακολουθήσει τον Μάνο την προηγούμενη χρονιά και είχε προσέξει ότι ο Μάνος δεν έπαιζε καλά με τα άλλα παιδιά. Τα ρούχα του ήταν τσαλακωμένα. Πάντα φαινόταν ότι χρειαζόταν μπάνιο. Και ο Μάνος μπορούσε να είναι πολύ δυσάρεστος. Στο σχολείο που δούλευε η κυρία Τζοβάννα έπρεπε να επιθεωρήσει του κάθε μαθητή το ιστορικό. Άφησε του Μάνου το ιστορικό, για να το διαβάσει τελευταίο. Όταν όμως διάβασε το ιστορικό που έγραφαν οι προηγούμενες δασκάλες, έμεινε έκπληκτη!

Η δασκάλα της Α' Δημοτικού έγραφε: «Ο Μάνος είναι ένα φωτεινό παιδί, με έτοιμο πάντα το χαμόγελο. Κάνει τις εργασίες του σωστά και προσεγμένα και έχει καλούς τρόπους. Είναι χαρά να τον έχουμε κοντά μας».
 
Η δασκάλα της Β' Δημοτικού έγραφε: «Ο Μάνος είναι άριστος μαθητής. Αγαπητός από τους συμμαθητές του, αλλά φαίνεται προβληματισμένος εξ αιτίας της μητέρας του που έχει μια ανίατη ασθένεια. H ζωή στο σπίτι θα είναι δύσκολη».
 
Η δασκάλα της Γ' δημοτικού έγραφε: «Ο θάνατος της μητέρας του ήταν πολύ σκληρός και οδυνηρός για αυτόν. Προσπαθεί να κάνει καλά τις εργασίες του, αλλά ο πατέρας του δεν δείχνει πολύ ενδιαφέρον. Η ζωή του σπιτιού σύντομα θα τον επηρεάσει, εάν δεν παρθούν ορισμένα μέτρα».
 
Η δασκάλα της Δ' Δημοτικού έγραφε: «Ο Μάνος έχει αποσυρθεί και δεν δείχνει ενδιαφέρον για το σχολείο. Δεν έχει πολλούς φίλους και πολλές φορές κοιμάται στην τάξη».
 
Διαβάζοντας όλα αυτά, η κυρία Τζοβάννα κατάλαβε το πρόβλημα και ντράπηκε πολύ για τον εαυτό της. Αισθάνθηκε ακόμη χειρότερα, όταν οι μαθητές της της έφεραν χριστουγεννιάτικα δώρα. Όλα ήταν διπλωμένα σε πολύχρωμα χαρτιά, με ωραίους φιόγκους, εκτός από του Μάνου. Το δώρο του ήταν άγαρμπα διπλωμένο σε μια καφετιά χοντρή σακούλα του μανάβη. Η κυρία Τζοβάννα δυσκολεύτηκε να το ανοίξει, εν μέσω των άλλων δώρων. Μερικά παιδιά άρχισαν να γελάνε, όταν έβγαλε από τη σακούλα ένα βραχιόλι, που λείπανε μερικές από τις ψεύτικες αδαμάντινες χάντρες και ένα μπουκάλι, ένα τέταρτο, γεμάτο άρωμα.

Αλλά έπνιξε τα γέλια των μαθητών, καθώς είπε θαυμαστικά πόσο όμορφο ήταν το βραχιόλι, φορώντας το στο χέρι της και βάζοντας μερικές σταγόνες στον καρπό της. Ο Μάνος έμεινε λίγο παραπάνω στο σχολείο, στο σχόλασμα, για να πει «κυρία Τζοβάννα, σήμερα μυρίζατε όπως ακριβώς μύριζε η μαμά μου». Όταν έφυγαν τα παιδιά έκλαιγε για περίπου μισή ώρα. 

Από εκείνη την ημέρα η κυρία σταμάτησε να διδάσκει ανάγνωση, γραφή και αριθμητική. Έδειχνε ιδιαίτερη προσοχή στον Μάνο. Καθώς δούλευε μαζί του, το μυαλό του ζωντάνευε. Όσο πιο πολύ τον ενθάρρυνε, τόσο πιο γρήγορα ανταποκρινόταν. Έως το τέλος του χρόνου ο Μάνος είχε γίνει ένα από τα πιο έξυπνα παιδιά της τάξης του και -παρόλο το ψέμα ότι θα αγαπούσε όλα τα παιδιά το ίδιο- η κυρία Τζοβάννα ευνοούσε τον Μάνο ιδιαίτερα.
 
Μετά από ένα χρόνο, βρήκε ένα σημείωμα κάτω από την πόρτα της. Ήταν από τον Μάνο. Της έλεγε ότι ακόμη ήταν η καλύτερη δασκάλα που είχε ποτέ στη ζωή του.

Πέρασαν έξι χρόνια, πριν πάρει άλλο σημείωμα από τον Μάνο. Της έγραφε ότι τελείωσε το Λύκειο και ήταν τρίτος στην τάξη του, και ότι ακόμη ήταν η καλύτερη δασκάλα που είχε ποτέ στη ζωή του. Μετά τέσσερα χρόνια, πήρε άλλο ένα σημείωμα που της έλεγε ότι -παρόλο που τα πράγματα ήταν αρκετά δύσκολα- κατάφερε να επιμείνει και να συνεχίσει τις σπουδές του και ότι σύντομα θα αποφοιτούσε από το Πανεπιστήμιο με τις μεγαλύτερες διακρίσεις.

Τη διαβεβαίωνε ότι αυτή ήταν η πιο αγαπητή δασκάλα που είχε σε όλη του την ζωή. Πέρασαν ακόμη τέσσερα χρόνια και έφτασε ακόμα άλλο ένα γράμμα. Αυτή τη φορά εξηγούσε ότι -αφού πήρε το δίπλωμά του- αποφάσισε να προχωρήσει πιο πολύ και να κάνει διδακτορικό. Στο γράμμα εξηγούσε ότι αυτή παρέμεινε η πιο καλή και αγαπητή δασκάλα που είχε ποτέ στη ζωή του.

Μα τώρα το όνομά του ήταν πιο μακρύ: Dr. Εμμανουήλ Σ. Μανούσος.
 
Η ιστορία δεν τελείωνε εκεί. Υπήρξε ακόμη ένα γράμμα, εκείνη την άνοιξη. Ο Μάνος της ανακοίνωνε ότι είχε γνωρίσει μια υπέροχη κοπέλα, την οποία θα παντρευόταν. Της εξηγούσε ότι ο πατέρας του είχε πεθάνει, πριν μερικά χρόνια και αναρωτιόταν αν θα συμφωνούσε να παραβρεθεί στο γάμο και να καθόταν στη θέση της μητέρας του γαμπρού.

Βεβαίως, η κυρία Τζοβάννα δέχτηκε. Μαντέψτε! Στο γάμο φορούσε εκείνο το βραχιόλι που της είχε δωρίσει κάποια Χριστούγεννα - χρόνια πίσω. Ναι, εκείνο το βραχιόλι που έλειπαν οι αδαμάντινες πέτρες. Και βεβαιώθηκε ότι φορούσε το ίδιο άρωμα, που θυμόταν ότι φορούσε η μητέρα του Μάνου, στα τελευταία τους Χριστούγεννα μαζί.

Όταν συναντήθηκαν, αγκαλιάστηκαν με στοργή. Ο κύριος Μανούσος ψιθύρισε στο αυτί της κυρίας Τζοβάννας: «Σας ευχαριστώ κυρία Τζοβάννα που πιστεύατε σε μένα. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ, που με κάνατε να νιώθω σπουδαίος και μου δείξατε πως μπορούσα να διαφέρω».
 
Η κυρία Τζοβάννα, με δάκρυα στα μάτια, ψιθύρισε: «Μάνο μου, λάθος κατάλαβες. Εσύ ήσουν που δίδαξες σε εμένα, πώς να διαφέρω. Δεν ήξερα πώς να διδάσκω, μέχρι που σε γνώρισα». 


 


Στους δύσκολους καιρούς που ζούμε, ο ρόλος των δασκάλων συνεχίζει να είναι καθοριστικός, για την καλλιέργεια των παιδικών ψυχών. Μέσα από το λειτούργημά μας διδάσκουμε τα παιδιά, αλλά διδασκόμαστε κι εμείς από αυτά. Οφείλουμε να λειτουργούμε, πρώτα ως άνθρωποι και μετά ως εκπαιδευτικοί. Μεταδίδουμε τις γνώσεις μας και παράλληλα, φροντίζουμε ώστε να διαμορφώνουμε ανθρώπους με σωστό χαρακτήρα, έτοιμους να βγουν στην κοινωνία... Είναι πολύ σημαντικό αυτό και πρέπει να το θυμόμαστε πάντα!!

Με την ευχή και την ελπίδα να συνεχίσουμε να σμιλεύουμε τις παιδικές ψυχές, με όση αγάπη, όρεξη, δύναμη και πάθος διαθέτουμε...

                                                                                                        Αντώνης Κρασάκης

8 σχόλια:

  1. Διαβάζοντάς το Αντώνη, συγκινήθηκα! Χρόνια μας πολλά! Κι ένα ποίημα σχετικό, από μια βραβευμένη με Νόμπελ ποιήτρια.

    Η προσευχή του δασκάλου, Γκαμπριέλα Μιστράλ



    Δώσε μου, Κύριε, απλότητα και βάθος.
    Κάνε να μην είμαι περίπλοκος, ούτε κοινότυπος στο καθημερινό μου μάθημα.

    Κάνε να υψώνω τα μάτια πάνω από το πληγωμένο μου στήθος μπαίνοντας
    κάθε μέρα στην τάξη μου.

    Ας μη φέρνω μαζί μου στην έδρα τις μικρές μου υλικές μέριμνες,
    τις κωμικές λύπες μου.

    Κάμε το χέρι μου ελαφρότερο στην τιμωρία και απαλότερο στο χάδι.

    Ας επιπλήττω απρόθυμα για να 'μαι βέβαιος πως τιμωρώ από αγάπη.
    Το πλινθόκτιστο σχολείο μου ας είναι καμωμένο από πνεύμα.

    Οι φλόγες του ενθουσιασμού μου ας γεμίζουν τη φτωχή του είσοδο,
    τη γυμνή αίθουσα του.

    Η καρδιά μου ας είναι στήλη του, η πιο δυνατή και
    η θέληση μου χρυσάφι καθαρότερο απ' τις κολώνες των πλούσιων σχολείων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ελένη μου, σ' ευχαριστώ για τις ευχές κι ανταποδίδω! Εύχομαι να συνεχίσουμε να παίρνουμε κουράγιο, δύναμη και αγάπη από τους μαθητές μας, για να τους προσφέρουμε έργο ουσιαστικό και υπεύθυνο!

      Σ' ευχαριστώ πολύ για την προσευχή που μου έστειλες! Με συγκίνησε ιδιαίτερα! Θα αποτελέσει θέμα επόμενης ανάρτησης στα "ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ" και θα είναι αφιερωμένη σε όλους τους δασκάλους-συναδέλφους μας!

      Να είσαι καλά και του χρόνου!
      Αντώνης

      Διαγραφή
  2. Δέσποινα (Μαμά Φοίβου Ζαχαρίου)Σάββατο, 06 Οκτωβρίου, 2012

    Εκπληκτική η ιστορία σας... κι εμείς συγκινηθήκαμε!
    Μακάρι να εμπνευστούν κι άλλοι εκπαιδευτικοί από αυτήν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σας ευχαριστώ θερμά που μας παρακολουθείτε!!!
      Μέσα από τέτοιες ιστορίες, που σίγουρα εμείς οι εκπαιδευτικοί έχουμε να θυμηθούμε αρκετές, μπορούμε να καταλάβουμε πόσο σπουδαίο είναι το επάγγελμά μας και πόση δύναμη έχουμε στα χέρια μας, ώστε να βοηθάμε και να στηρίζουμε και τα πιο αδύναμα παιδιά. Έχουμε να μάθουμε πολλά από αυτά και να γίνουμε κι εμείς καλυτεροι άνθρωποι!!!

      Εύχομαι "Καλή πρόοδο" στο Φοίβο και ό,τι καλύτερο στη ζωή του!
      Αντώνης Κρασάκης

      Διαγραφή
  3. Είναι πράγματι φοβερή η ιστορία αυτή.Αντώνη μου μας θύμισες ότι σ` αυτή την δύσκολη εποχή που ζούμε υπάρχουν ακόμη άνθρωποι και θέλω να πιστεύω πως δεν θα πάψουν να υπάρχουν!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευσταθία, πάντα υπάρχουν και θα υπάρχουν γύρω μας σωστοί και αξιόλογοι άνθρωποι. Αρκεί να έχουμε την τύχη να τους συναντήσουμε...
      Αντώνης

      Διαγραφή
  4. Αγγελική ΚαλλιανιώτηΤετάρτη, 10 Οκτωβρίου, 2012

    Είμαι φίλη της μαμάς του Φοίβου και από τότε που άρχισα να παρακολουθώ την σελίδα σας λυπάμαι πραγματικά που τα παιδιά μου δεν είχαν την τύχη να είναι μαθητές σας.

    Συγχαρητήρια κ. Κρασάκη σε σας και στα παιδιά σας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγαπητή κ. Καλλιανιώτη, τα συγχαρητήρια αξίζουν στα παιδιά, που μου δίνουν δύναμη και έμπνευση για δημιουργία! Σας ευχαριστώ πολύ για τα καλά σας λόγια! Χαίρομαι πραγματικά που παρακολουθείτε από κοντά όλη αυτήν την προσπάθεια, αλλά και γιατί μπήκατε στον κόπο ν' αφήσετε το αποτύπωμά σας! Μου δίνετε δύναμη για να συνεχίσω! Ελπίζω να τα ξαναπούμε σύντομα...
      Αντώνης Κρασάκης

      Διαγραφή

Καλώς ήρθατε στα «ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ»! Το ιστολόγιο ενημερώνεται με πολλή αγάπη και σεβασμό για τους μικρούς μας φίλους. Κάθε σελίδα του συμπληρώνεται με μεράκι, όπως ένα παιδικό βιβλίο, φροντίζοντας ώστε να είναι καλαίσθητο κι ευχάριστο στα μάτια τους. Σας ευχαριστούμε που ομορφαίνετε την παρέα μας και μας δείχνετε την αγάπη σας με τα ευγενικά και ενθαρρυντικά σας σχόλια!