Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2012

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ


ENA ΠAIΔI AΦHΓEITAΙ
(Δημήτρης Ραβάνης-Ρεντή)

Ναι, έρχομαι από ΕΚΕΙ!
Τι μέρα είναι σήμερα;
Απ
την Τετάρτη μπήκα μέσα.
Τι να σας πω;

Κόσμος πολύς στα κάγκελα, στο δρόμο, στην αυλή,
στα κάγκελα δεμένα χέρια,
χέρια πλακάτ, κεφάλια, όπλα,
τι να σας πω;
Και βέβαια, είχε αίμα.
 
Μήπως έχετε ένα τσιγάρο;
Τ
αφήσαμε ΕΚΕΙ τα τσιγάρα,
πολλά τσιγάρα,
κι ένα ταψί με κριθαράκι που μας έφερε η γριά.

Μήπως έχετε ένα ηρεμιστικό;
Ή, καλύτερα ένα τσιγάρο.
Μα, ναι... ήμουνα ΕΚΕΙ!
Τι να σας πω;

Δυο χιλιάδες, Τρεις χιλιάδες;
Κι άσε τους έξω.
Όχι, το αίμα δεν είναι δικό μου...

Βέβαια, ήμουνα ΕΚΕΙ,
απ
την Τετάρτη... ή την Τρίτη;
Στα κάγκελα δεμένα χέρια, πρόσωπα, πλακάτ,
με το φορείο φέραν μια κοπέλα.


Όχι, δεν ξέρω πόσων χρονών.
Όχι, δε φαινότανε το πρόσωπό της.
Όχι, σας λέω, το αίμα δεν είναι δικό μου...
Τι σας έλεγα; Για την κοπέλα.
Όχι, δεν ξέρω πώς τη λένε...


Ναι, ήμουνα ΕΚΕΙ!
Κανείς δεν ήθελε να φύγει.
Τα τανκς στεκόντουσαν στην πόρτα,
έξω απ
τα κάγκελα,
όχι, μέσα απ
τα κάγκελα,
όχι! Έξω...


Μα, βέβαια, ήμουνα ΕΚΕΙ!
Τι να σας πω;
Όχι, δε θέλω επίδεσμο, 

το αίμα δεν είναι από μένα...

Δυο φαντάροι μ έκρυψαν σέναν σκουπιδοτενεκέ.
Χέρια δεμένα στις ερπύστριες,
μάτια, μαλλιά, τα μάτια στα κάγκελα,
ανάμεσα στα κάγκελα...
Μόνο να ξημερώσει, λέγαμε...


Και βέβαια, ήμουνα ΕΚΕΙ!
Πώς να τα πω, με τι σειρά;
Πέρασαν κι άλλοι από δω;
Κάτι κορίτσια, κάτι αγόρια...


Και βέβαια είχαμε νεκρούς.
Τι θα πει «πόσους;»
Όχι, το αίμα δεν είναι δικό μου...
Δε θέλω επίδεσμο...


Με συγχωρείτε, πρέπει να πηγαίνω,
η μάνα μου θ ανησυχεί.
Τι να σας πω;
Δεν ξέρω...


Μα ναι... ήμουνα ΕΚΕΙ!


ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ...
(Βασίλης Ρώτας)

Εδώ Πολυτεχνείο! 
Εδώ Πολυτεχνείο! 
Εδώ καλώ βοήθεια, πρόφτασε, Λαέ,
σκοτώνουν τα παιδιά σου, οϊμέ!

 Τα νιάτα που έστησαν εδώ
του Αγώνα τραγικό χορό
και τραγουδούν τη Λευτεριά,
σου τα σκοτώνουν τα παιδιά.

Της βίας ο δούλος ο μωρός
δουλέμπορος, φονιάς μιαρός,
σκοτώνει, λαέ, τα τέκνα σου,
τ αγόρια, τα κορίτσια σου.

Εδώ Πολυτεχνείο! 
Εδώ τα νιάτα σέρνουνε χορό.
Της Επιστήμης τα παιδιά
και τραγουδάν τη Λευτεριά.

Εδώ της νιότης ο άξιος νους,
που χτίζει θέατρα, ναούς,
σκεδιάζει ιδέες και μηχανές
και δένει το αύριο με το χτες. 

Εδώ Πολυτεχνείο! 
Εδώ μέσα στης Τέχνης το ιερό,
σκοτώνει η βία τα παιδιά
που τραγουδάν τη Λευτεριά.

Εδώ Πολυτεχνείο! 
Εδώ γίνεται ανήκουστο κακό!
Της βίας ο δούλος ο μωρός
του Χάρου μαύρος έμπορος,

σφάζει τα τέκνα του λαού,
τη νιότη, την ελπίδα του,
το άνθος του αύριο, τον καρπό
της τέχνης και της γνώσης, ω!

Εδώ Πολυτεχνείου κραυγή,
καλούν το Χρέος κι η Τιμή!
Λαέ μας, βοήθα τα παιδιά.
Ο αγώνας για τη Λευτεριά!


ΜΗΝ ΚΛΑΙΣ ΓΙΑ ΜΕΝΑ
(Αλέκος Παναγούλης)

Μην κλαις για μένα,
ας ξέρεις πως πεθαίνω!
Να με βοηθήσεις, δεν μπορείς. 
 Μα δες εκείνο το λουλούδι,
για κείνο που μαραίνεται σου λέω.
Να το ποτίσεις!
Πρέπει να ζήσει!

Αν για να ζήσεις, Λευτεριά
τροφή τις σάρκες μας ζητάς
και για να πίνεις,
 αίμα και δάκρυα δικά μας θέλεις,
θα σου τα δώσουμε!
Πρέπει να ζήσεις!


ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΚΑΙ Η ΠΟΡΤΑ 
(Γιάννης Ρίτσος) 

Εκεί που έπεσε
είναι μια κόκκινη λίμνη,
ένα κόκκινο δέντρο,
ένα κόκκινο πουλί.
 
Σηκώθηκε όρθια
η πεσμένη καγκελόπορτα,
χιλιάδες άλογα.
Λαός καβαλίκεψε.

Κομνηνέ! φωνάξαμε.
Γύρισε και μας κοίταξε
δε φορούσε επίδεσμο
ούτε στεφάνι.

Άσπρα άλογα, κόκκινα άλογα
και μαύρα, πιο μαύρα,
καλπασμός, η ιστορία.
Να προφτάσουμε...


ΣΤΟΝ ΔΙΟΜΗΔΗ ΚΟΜΝΗΝΟ
(Δημήτρης Ραβάνης-Ρέντης) 

"Μεταξύ των φονευθέντων, είναι ο
Διομήδης Κομνηνός, ετών 17, με
βεβαρημένον παρελθόν".

 Βεβαίως,
είχε βεβαρημένο παρελθόν, ο Διομήδης.

Πέντε χρονών, στους ώμους του πατέρα του
φώναζε για Λευτεριά στην Κύπρο,

δέκα χρονών, ξυπόλυτος,
 με μια φέτα ψώμι στην τσέπη,
βάδιζε στην πορεία της Ειρήνης,
 στα δώδεκα ζητούσε Δημοκρατία.

Στα δέκα επτά
μ ένα πλακάτ στο χέρι:
"ΨΩΜΙ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ"!


ΚΟΙΜΗΘΕΙΤΕ ΑΔΕΡΦΙΑ
(Τάσος Λειβαδίτης) 

Κοιμηθείτε, αδέρφια.
Σ’ όποιο χώμα κι αν πέσατε
θ’ ακούτε τώρα τα πλατιά βήματα 
των συντρόφων σας
που προχωράνε σ’ όλη τη γη. 

Θ’ ακούτε να τραγουδάνε 
τα πελώρια τραγούδια που χατε
κάποτε κι εσείς τραγουδήσει
που οι ήχοι τους ανεβαίνουν 

και κατεβαίνουν και πηγαίνουν
κι έρχονται σαν τις μεγάλες αναπνοές του ανέμου
πάνω από απέραντα χωράφια με στάχυα.

Θα τακούτε, σαν καταιγίδα τώρα, 
να τραγουδιώνται
 απ όλους τους λαούς μαζί.
Και με τα δυνατά σας χέρια μες απτο χώμα.
Θα υποβαστάζετε τον κόσμο...

6 σχόλια:

Καλώς ήρθατε στα «ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ»! Το ιστολόγιο ενημερώνεται με πολλή αγάπη και σεβασμό για τους μικρούς μας φίλους. Κάθε σελίδα του συμπληρώνεται με μεράκι, όπως ένα παιδικό βιβλίο, για να είναι καλαίσθητο κι ευχάριστο στα μάτια τους. Σας ευχαριστούμε που ομορφαίνετε την παρέα μας και μας δείχνετε την αγάπη σας με τα ευγενικά και ενθαρρυντικά σας σχόλια!