Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2012

"Ο ΑΪ-ΒΑΣΙΛΗΣ ΘΑ ΒΡΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ"

Λέτε να μην έρθει φέτος ο Αϊ-Βασίλης; Λέτε να ξεχάσει αυτούς που δεν ξεχνούσε ποτέ; Κι αν δε βρει το δρόμο; Από τη μακρινή Παγένδη, όπου το κρύο είναι τσουχτερό, ο Ιβάν και οι γονείς του μεταναστεύουν στη ζεστή χώρα της Ηλιακάδας. Όμως, το χιόνι τούτη την Πρωτοχρονιά είναι πολύ. Έχει σκεπάσει τα πάντα. Ο Αϊ-Βασίλης θα καταφέρει να βρει το δρόμο και να φθάσει στο σπίτι της οικογένειας; Ο Ιβάν θα κρατήσει άραγε φέτος στα χέρια του το πρωτοχρονιάτικο δώρο του από τον Αϊ-Βασίλη;


Ο Ιβάν και η οικογένειά του εγκαταλείπουν τον τόπο τους κι όλα τα υπάρχοντά τους, μαζί και την Ευτυχού, τη γάτα τους, εξαιτίας της καταστροφής που προκάλεσε μια χιονοστιβάδα. Είναι παραμονές Χριστουγέννων. Στην κατασκήνωση της νέας χώρας που μεταφέρθηκαν όλα είναι χιονισμένα και στολισμένα. Ο Ιβάν είναι σκεφτικός. «Θα μπορέσει άραγε να με βρει φέτος ο Αϊ-Βασίλης;», αναρωτιέται, καθώς ρίχνει το γράμμα που έγραψε για τον Αϊ-Βασίλη στο γραμματοκιβώτιο. Είναι παραμονή Πρωτοχρονιάς και στη στολισμένη αίθουσα της κατασκήνωσης όλοι γιορτάζουν.

Ο Ιβάν κοίταζε χαρούμενος τους γονείς του που χόρευαν ξέφρενα. Τους καμάρωνε. Ξαφνικά ο πατέρας κάνοντας μια απότομη φιγούρα, τον άρπαξε παρασύροντας τον στο χορό. Δίχως να καταλάβει ο Ιβάν βρέθηκε στην αυλή, κάτω από το μεγάλο έλατο που ήταν στολισμένο με ολόλευκες μπάλες χιονιού. Άρχισαν να χορεύουν και οι τρεις τους γύρω απ' το δέντρο και ξαφνικά η μαμά φώναξε:

- Α! Ένα όμορφο κουτί κάτω απ' το δέντρο!

- Για να δούμε, Ιβάν, άνοιξε το κουτί, είπε ο πατέρας και τον παρέσυρε χορεύοντας μαζί του.

- Μα πατέρα... δεν ξέρουμε για ποιον είναι αυτό το κουτί, δίστασε ο Ιβάν.

- Για να δούμε τότε... Ίσως γράφει για ποιον είναι, είπε η μαμά κι έσκυψε και διάβασε πάνω από το κουτί:

 Για τον ΙΒΑΝ
Κατασκηνώσεις Ακριτοβουνίου

- Άνοιξέ το, επέμενε ο πατέρας. Ένας περίεργος θόρυβος ακουγόταν μέσα απ' το κουτί.

Κάνε γρήγορα, επιτέλους... Ξεπαγιάσαμε, διαμαρτυρήθηκε η μαμά. Και τότε, μπροστά στα μάτια όλων, μέσα απ' το κουτί ξεπρόβαλε ένα γατάκι. 

 
Ήταν ολόασπρο και φορούσε μια κόκκινη κορδέλα στο λαιμό, ολόιδια με κείνη που φορούσε η μαμά στα μαλλιά της τις γιορτές. Τους κοίταξε φοβισμένο, ενώ έτρεμε λιγάκι απ' το κρύο.

- Ω, πόσο μοιάζει με την Ευτυχού! φώναξε ο Ιβάν και πήρε στην αγκαλιά του το γατάκι για να το ζεστάνει. Οι γονείς του κοιτάχτηκαν στα μάτια χαρούμενοι.

- Και πώς θα το ονομάσεις; ρώτησαν.

- Ασπρουλού, είπε με σιγουριά ο Ιβάν κι έπειτα γέλασε χαρούμενα. Ασπρουλού είναι ό,τι πρέπει νομίζω...

- Ωραία ιδέα, είπε η μαμά. Ώρα για ύπνο όμως, γιατί αν μείνουμε κι άλλο εδώ θα ξεπαγιάσουμε κι εμείς και η Ασπρουλού σου.

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΥ

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Καλώς ήρθατε στα «ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ»! Το ιστολόγιο ενημερώνεται με πολλή αγάπη και σεβασμό για τους μικρούς μας φίλους. Κάθε σελίδα του συμπληρώνεται με μεράκι, όπως ένα παιδικό βιβλίο, φροντίζοντας ώστε να είναι καλαίσθητο κι ευχάριστο στα μάτια τους. Σας ευχαριστούμε που ομορφαίνετε την παρέα μας και μας δείχνετε την αγάπη σας με τα ευγενικά και ενθαρρυντικά σας σχόλια!