Σάββατο, 19 Ιανουαρίου 2013

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΛΑΔΙ


Η ΕΛΙΑ

Ξεκινώ απ’ τα περιγιάλια
κι ανεβαίνω αγάλια – αγάλια,
μέχρι τα ψηλά βουνά,
δασωμένα και γυμνά.

Μες στους κάμπους μες στα βράχια
πλάι στους πρίνους, στα χωράφια,
με τις ρίζες μου ρουφώ
το χρυσάφι το αργυρό.

Κάθε δυο χρονιές καρπίζω
και τα κιούπια σας γεμίζω,
με χυμό κεχριμπαρί
που αξίζει όσο βαρεί.

Τη ζωή στον τόπο δίνω
με το λάδι μου το φίνο,
τη ζωή και τη χαρά
και στην αγορά φτερά.



Η ΕΛΙΑ
 

(Κωστής Παλαμάς)

Είμαι του ήλιου η θυγατέρα,
η πιο απ' όλες χαϊδευτή·
χρόνια η αγάπη του πατέρα
σ' αυτό τον κόσμο με κρατεί. 
Όσο να πέσω νεκρωμένη,
αυτόν το μάτι μου ζητεί.
Είμαι η ελιά η τιμημένη!  
 
Δεν είμαι ολόξανθη, μοσχάτη,
τριανταφυλλιά ή κιτριά·
θαμπώνω της ψυχής το μάτι
για τ' άλλα μάτια είμαι γριά. 
Δε μ' έχει αηδόνι ερωμένη,
μ' αγάπησε μία θεά.
 Είμαι η ελιά η τιμημένη!   

Όπου κι αν λάχω κατοικία,
δε μ' απολείπουν οι καρποί·
ως τα βαθιά μου γηρατεία
δε βρίσκω στη δουλειά ντροπή. 
Μ' έχει ο Θεός ευλογημένη
κι είμαι γεμάτη προκοπή. 
Είμαι η ελιά η τιμημένη!  

Φρίκη, ερημιά, νερό και σκότη
τη γη εθάψαν μια φορά·
πράσινη αυγή με φέρνει πρώτη
στο Νώε η περιστερά.
Όλης της γης είχα γραμμένη
την εμορφιά και τη χαρά.
Είμαι η ελιά η τιμημένη!  

Εδώ στον ίσκιο μου από κάτου
ήρθ' ο Χριστός ν' αναπαυθεί·
κι ακούστηκε η γλυκιά λαλιά του
λίγο προτού να σταυρωθεί.
Το δάκρυ του, δροσιά αγιασμένη,
έχει στη ρίζα μου χυθεί.   
Είμαι η ελιά η τιμημένη!    

Και φως πραότατο χαρίζω
εγώ στην άγρια τη νυκτιά·
τον πλούτο πια δεν τον φωτίζω,
συ μ' ευλογείς, φτωχολογιά.  
Κι αν απ' τον άνθρωπο διωγμένη,
θα φέγγω μπρος στην Παναγιά.   
 Είμαι η ελιά η τιμημένη!

   

Η ΕΛΙΑ

Ένα σύννεφο ασημένιο η ελιά,
σύννεφο που τριγυρίζει τα χωριά.

Σύννεφο που τα κλαριά του λεν «Ειρήνη»,
σύννεφο που όλο δουλεύει και όλο δίνει.

Σύννεφο που αντί χαλάζι, ρίχνει ελιές,
σύννεφο που ανηφορίζει στις πλαγιές.

Σύννεφο που στέρεο στέκει στον καιρό,
σύννεφο που φέρνει λάδι αντί νερό.

Ένα σύννεφο ασημένιο η ελιά,
σύννεφο άγιο που αγκαλιάζει τα χωριά.



ΛΑΔΙ ΚΙΤΡΙΝΟ

Με το χάραμα γοργοί
ξεκινούν οι γεωργοί
να μαζέψουν τις ελιές
τις μικρές και στρογγυλές.

Λάδι κίτρινο θα βγάλουν
στο φαΐ για να το βάλουν.

Έφτασαν και αρχινούν
τα κλωνάρια να χτυπούν,
πέφτουν, πέφτουν οι καρποί
και σκορπίζονται στη γη.

Λάδι κίτρινο θα βγάλουν
το καντήλι για ν’ ανάβουν.

Σκύβουν όλοι με χαρά
και μαζεύουν στη σειρά
και γεμίζουν την ποδιά,
τα καλάθια, τα σακιά.

Λάδι κίτρινο θα βγάλουν
και σαπούνι θα το κάνουν.

Φορτωμένοι τον καρπό
θα γυρίσουν στο χωριό,
το λιοτρίβι τον αλέθει
το χρυσό το λάδι τρέχει.

Λάδι κίτρινο χρυσό
που φωτίζει τον Χριστό.

2 σχόλια:

  1. Αγαπημένο δένδρο η ελιά όπως και ο καρπός της καλό βράδυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η ελιά είναι ευλογημένο δέντρο! Καληνύχτα, Νέλη!
      Αντώνης

      Διαγραφή

Καλώς ήρθατε στα «ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ»! Το ιστολόγιο ενημερώνεται με πολλή αγάπη και σεβασμό για τους μικρούς μας φίλους. Κάθε σελίδα του συμπληρώνεται με μεράκι, όπως ένα παιδικό βιβλίο, για να είναι άρτιο το αποτέλεσμα κι αισθητικά ωραίο και ευχάριστο στα μάτια τους. Σας ευχαριστούμε που ομορφαίνετε την παρέα μας και μας δείχνετε την αγάπη σας με τα ευγενικά και ενθαρρυντικά σας σχόλια!