Τετάρτη, 15 Μαΐου 2013

ΚΑΛΟΜΑΘΗΜΕΝΟ ΝΑΙ, ΚΑΚΟΜΑΘΗΜΕΝΟ ΟΧΙ!

Έχει συνεχώς απαιτήσεις; Θέλει πάντα να γίνεται το δικό του, αγνοώντας επιδεικτικά τις συμβουλές ή τις απαγορεύσεις σας; Ήρθε η ώρα να βάλετε όρια στη συμπεριφορά του παιδιού σας. 


Δεν είναι λίγοι οι γονείς, που θέλοντας να βλέπουν το παιδί τους πάντα χαρούμενο, ικανοποιούν δίχως σκέψη τις επιθυμίες του. Ενδεχομένως, ο σύγχρονος τρόπος ζωής, που θέλει εσάς να λείπετε πολλές ώρες από το σπίτι και το παιδί να σας περιμένει γεμάτο ανυπομονησία, να μη σας «επιτρέπει» να του αρνηθείτε καμία χάρη. Έχοντας όμως υπόψη, πως η δική σας συμπεριφορά του δίνει ερεθίσματα που το βοηθούν να διαμορφώσει το χαρακτήρα του, σκεφτείτε μήπως και κανένα «όχι» κάπου-κάπου δεν κάνει και τόσο κακό. 

ΔΕΝ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ... ΓΙΝΕΤΑΙ 
Κανένα παιδί δεν γεννιέται απαιτητικό! Αν από την αρχή ξεκαθαρίσουμε τη διαφορά, μεταξύ επιθυμίας και ανάγκης, εύκολα μπορούμε να καταλάβουμε πως ένα μωρό κάτω των 6 μηνών δεν κλαίει επειδή είναι κακομαθημένο και θέλει να βρίσκεστε συνεχώς κοντά του, αλλά επειδή σας εκφράζει μια «αυθεντική» ανάγκη (πείνα, ανάγκη για ξεκούραση, για καθαριότητα κ.λπ.). Ένα βρέφος έχει απαιτήσεις μόνο αναφορικά με τις ανάγκες του και επομένως, ο χαρακτηρισμός «κακομαθημένο μωρό» δεν υφίσταται. Αντίθετα, όταν λέμε πως ένα παιδί είναι κακομαθημένο, εννοούμε πως επιδιώκει αδιάκοπα το ενδιαφέρον των γύρω του, εμφανίζει εγωιστικές τάσεις (π.χ. δεν αφήνει άλλο παιδάκι να παίζει με τα παιχνίδια του), ζηλεύει αυτά που ανήκουν στους άλλους και θέλει συνεχώς να περνά «το δικό του». 

Όπως καταλαβαίνετε, δεν είναι δυνατόν ξαφνικά ένα παιδί να αρχίσει να εμφανίζει τα παραπάνω χαρακτηριστικά. Οι έντονες απαιτήσεις είναι αποτέλεσμα της λανθασμένης συμπεριφοράς των γονιών. Σκεφτείτε το... Αν το μικρό σας έχει συνηθίσει να μην υφίσταται καμιά λογική συνέπεια σε σταθερή βάση όταν συμπεριφέρεται άσχημα, θα είναι δύσκολο ξαφνικά μια μέρα να του βάλετε όρια και ακόμα πιο δύσκολο να τα σεβαστεί, γιατί πολύ απλά δεν έχει μάθει να περιορίζεται. Αν οι κανόνες δεν τεθούν και δεν εφαρμοστούν από μικρή ηλικία, τα παιδιά αποκτούν σταδιακά την αίσθηση πως έχουν εξουσία, πως κάνουν ό,τι θέλουν και πως πάντα θα ικανοποιούνται οι επιθυμίες τους. 

Εκτός από την υπερβολική «ελαστικότητα», ένα παιδί μπορεί να κακομάθει και στην περίπτωση που οι γονείς του είναι υπερπροστατευτικοί, αφού δεν το αφήνουν να παίρνει πρωτοβουλίες και να ψάχνει να βρίσκει τρόπους ώστε να λύνει μόνο του τα «προβλήματά» του (συναρμολόγηση ενός παιχνιδιού, λύση μιας άσκησης κ.λπ.). 

«ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ» ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ 
Η συμπεριφορά ενός κακομαθημένου παιδιού πολλές φορές παραξενεύει τους γονείς του. Είναι πολύ πιθανό στην προσπάθεια του μικρού σας να επιβάλει την γνώμη του να παρατηρήσετε πως προσποιείται ότι κλαίει, αρνείται να φάει, υψώνει τον τόνο της φωνής του, ενώ δεν αποκλείεται να σας απειλεί με φράσεις όπως «αν δεν πάμε βόλτα, θα φύγω από το σπίτι». Ίσως γίνει επιθετικό προς εσάς επειδή του φέρνετε αντίρρηση τη δεδομένη στιγμή, ενώ μπορεί να σας «εκδικηθεί» πετώντας, σπάζοντας ή σκίζοντας αγαπημένα σας αντικείμενα (π.χ. cd, βιβλία). Επίσης, δεν είναι λίγα τα παιδιά που αντιδρούν πολύ έντονα στην (ασυνήθιστη) άρνηση των γονιών τους με το να πέφτουν στο πάτωμα και να χτυπιούνται. Δείγματα συμπεριφοράς σαν κι αυτά αποκαλύπτουν πως το παιδί δεν μπορεί να δεχτεί τη γνώμη των άλλων, διότι δεν έχει μάθει να του φέρνουν αντίρρηση. 

ΧΡΥΣΟΙ ΚΑΝΟΝΕΣ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑΣ 
Μελέτες υποστηρίζουν πως όταν οι γονείς θέτουν σταθερά όρια, τα παιδιά μεγαλώνουν έχοντας μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση από τα παιδιά των οποίων οι γονείς τους επιτρέπουν να συμπεριφέρονται όπως τους αρέσει. Έχοντας κατά νουν πως πειθαρχία σημαίνει διδασκαλία ενός αποδεκτού τρόπου συμπεριφοράς (και όχι τιμωρία), πειθαρχήστε το παιδί ακολουθώντας τις παρακάτω κατευθυντήριες γραμμές: 
  1. Δώστε στο παιδί μια λίστα με 10-12 σταθερούς και κατανοητούς κανόνες, όπως «καθόμαστε στο ειδικό καρεκλάκι στο αυτοκίνητο, δεν δαγκώνουμε, πηγαίνουμε για ύπνο μόλις το λέει ο μπαμπάς ή η μαμά κ.λπ.». ΠΡΟΣΟΧΗ: Δεν πρέπει να διαπραγματεύεστε για τέτοιους κανόνες! 
  2. Ενημερώστε το παιδί πως για θέματα όπως ποια βιβλία μπορεί να διαβάσει, ποια παιχνίδια μπορεί να πάρει στο αυτοκίνητο κ.λπ. θα επιλέγει το ίδιο. Βοηθήστε το να καταλάβει ποιες είναι οι δικές του επιλογές και ποιες όχι. 
  3. Κατανοήστε τη διαφορά μεταξύ επιθυμιών και αναγκών. Σε καταστάσεις όπως η πείνα, ο πόνος, ο φόβος υπάρχει ανάγκη να αντιδράσετε άμεσα. Αν όμως το παιδί κλαίει για άλλους λόγους, πιθανότατα εξαιτίας μιας απογοήτευσης ή για μια επιθυμία που δεν πραγματοποιήθηκε, δεν χρειάζεται να το μαλώνετε ή να του φωνάζετε. Πείτε του απλώς πως καταλαβαίνετε πώς νιώθει. 
  4. Μην αρκείστε σε μια απαγόρευση. Το παιδί πρέπει να ξέρει το λόγο για τον οποίο του απαγορεύετε να κάνει κάτι, διότι μόνο έτσι δεν θα το επαναλάβει. Αντί να πείτε «μην παίζεις με το μαχαίρι», εξηγήστε το γιατί: "μην παίζεις με το μαχαίρι, γιατί μπορεί να κοπείς και μετά θα πονάς». 
  5. Ζητήστε με ήρεμο τόνο φωνής να σας εξηγήσει το λόγο που αναποδογύρισε το πιάτο του ή πέταξε με δύναμη το τηλεκοντρόλ στο πάτωμα. Αφήστε το να σας πει τι είναι αυτό που το ώθησε να κάνει αυτήν την πράξη και στη συνέχεια, ρωτήστε το αν πραγματικά πιστεύει πως είναι σωστή. Με τον τρόπο αυτό το βοηθάτε να συνειδητοποιήσει το λάθος του. 
  6. Μην υποχωρήσετε σε πείσματα, θυμούς ή επιθετικές συμπεριφορές. Αν το παιδί είναι σε μέρος που δεν μπορεί να βλάψει τον εαυτό του, αγνοήστε το. 
  7. Δώστε έμφαση στο «όχι». Πείτε το σταθερά και με νόημα. 
  8. Διατηρήστε πάντα τη δύναμη του ρόλου σας ως γονιός. Μην ξεχνάτε πως δεν χρειάζεται πάντα να αιτιολογείτε τους κανόνες που θέτετε.
  9. Μην απειλείτε ή υπόσχεστε πράγματα στο παιδί, αν δεν είστε σίγουροι πως θα τα τηρήσετε. Έτσι, μειώνετε την εμπιστοσύνη του σ' εσάς.

ΤΟ ΞΥΛΟ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΜΕΣΟ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑΣ
Μπορεί το άτακτο πιτσιρίκι να σας βγάζει πολλές φορές εκτός εαυτού, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να του συμπεριφέρεστε χρησιμοποιώντας σωματική βία (ξυλιές στον ποπό, χαστούκια, τράβηγμα μαλλιού κ.λπ.). Το ξύλο αποτελεί τη χειρότερη μορφή άσκησης βίας και σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί μέσο διαπαιδαγώγησης, αφού το παιδί δεν καταλαβαίνει τι ακριβώς σας ενόχλησε στη συμπεριφορά του και συνεπώς, μπορεί να το επαναλάβει. Έχετε κατά νου πως χτυπώντας το του περνάτε το μήνυμα πως αυτή η συμπεριφορά είναι ένας αποδεκτός τρόπος εκδήλωσης του θυμού, ενώ ταυτόχρονα «γκρεμίζεται» η εμπιστοσύνη του προς εσάς. Την επόμενη φορά λοιπόν, που το μικρό σας θα «παίξει» με τα νεύρα σας, προσπαθήστε να συγκρατηθείτε, επιλέγοντας πιο αποτελεσματικούς τρόπους, για να του εξηγήσετε πως αυτό που έκανε δεν πρέπει να επαναληφθεί. 

ΠΗΓΗ: ΠΑΙΔΙ & ΝΕΟΙ ΓΟΝΕΙΣ
(ΜΑΡΙΑ ΜΠΑΧΑ-Ψυχολόγος)

4 σχόλια:

  1. ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΚΑΙ ΚΑΤΑΤΟΠΙΣΤΙΚΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΑΣ. ΣΥΓΧΑΡHΤΗΡΙΑ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σας ευχαριστώ πολύ που παρακολουθείτε τα "ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ" και τις αναρτήσεις! Ο σκοπός των θεμάτων αυτών, είναι η ενημέρωση των γονιών, ώστε να μπορούν να διαχειρίζονται, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, οτιδήποτε αφορά στα παιδιά τους!
      Αντώνης

      Διαγραφή
  2. ΑΘΗΝΑ ΛΙΖΑΡΔΟΥΠαρασκευή, 17 Μαΐου, 2013

    ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΟ ΚΑΙ ΠΟΛΥ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι που σου άρεσε, Αθηνούλα!
      Ο δάσκαλός σου

      Διαγραφή

Καλώς ήρθατε στα «ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ»! Το ιστολόγιο ενημερώνεται με πολλή αγάπη και σεβασμό στους μικρούς μας φίλους. Κάθε σελίδα του συμπληρώνεται με μεράκι, όπως ένα παιδικό βιβλίο, φροντίζοντας ώστε να είναι καλαίσθητο κι ευχάριστο στα μάτια τους. Σας ευχαριστούμε που ομορφαίνετε την παρέα μας και μας δείχνετε την αγάπη σας με τα ευγενικά και ενθαρρυντικά σας σχόλια!