Κυριακή, 9 Ιουνίου 2013

"ΠΑΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΓΙΟΣ"

Στα παλιά χρόνια στην Ιαπωνία, οι γέροι που δεν μπορούσαν πια να εργαστούν, μεταφέρονταν στα βουνά και αφήνονταν εκεί, μόνοι. Αυτός ήταν ο νόμος. Ο νόμος άλλαξε, χάρη στην αγάπη ενός γιου και τη σοφία του πατέρα του. Τα ονόματά τους δε διασώθηκαν.


Όταν ήρθε η ώρα, ο γιος να μεταφέρει και να εγκαταλείψει τον πατέρα του στο βουνό, τον πήρε στην πλάτη του και άρχισε να εισχωρεί στη δασωμένη βουνοπλαγιά. Ο πατέρας, γεμάτος έγνοια για το παιδί του, κάθε τόσο έσπαγε ένα κλαδάκι και το άφηνε χάμω στο μονοπάτι, για να μη χάσει το δρόμο της επιστροφής ο γιος. Όταν έφτασαν σ' ένα φαράγγι κι ο γιος κατέβασε τον γέροντα από την πλάτη του, εκείνος του είπε να ακολουθήσει τα κλαδιά... Έτσι, ούτε το δρόμο θα έχανε, ούτε θα καθυστερούσε... 

Συγκινημένος από τη φροντίδα του πατέρα του, ο γιος τον ξανάβαλε στην πλάτη κι επέστρεψε σπίτι τους. Αν τους ανακάλυπταν οι άνθρωποι του άρχοντα, θα τους τιμωρούσαν και τους δύο πολύ αυστηρά. Αλλά ο γιος, αποφασισμένος για όλα, έσκαψε μια υπόγεια σπηλιά στην πίσω αυλή κι έκρυψε το γέροντα πατέρα του εκεί, φροντίζοντας για την τροφή και τις άλλες ανάγκες του.

Μια μέρα ήρθε μήνυμα στο χωριό τους, πως ο άρχοντας ζητούσε σκοινί από στάχτες. Το είχε δει σε όνειρο και έπρεπε να του το βρουν... Κανένας από τους χωρικούς δεν ήξερε πώς να φτιάξει κάτι τέτοιο. Κανένας σε ολόκληρη την επικράτεια δεν μπόρεσε να το φτιάξει. Μόνο ο γέροντας πατέρας, όταν του είπε ο γιος του, είπε: «Στερέωσε σ' ένα μακρύ, φαρδύ σανίδι, ένα κομμάτι σκοινί ζικ-ζακ και κάψε το». Ο γιος το παρουσίασε στον άρχοντα, κι αυτός, ευχαριστημένος, τον επαίνεσε για την εξυπνάδα του και τον αντάμειψε.

Λίγο αργότερα, ο άρχοντας του έστειλε ένα ομοιόμορφο κοντάρι από μπαμπού και του ζήτησε να βρει σε ποια άκρη ήταν αρχικά η ρίζα. Ο γιος το έδειξε στον πατέρα του και ζήτησε τη γνώμη του. «Ω, είναι απλό», είπε ο γέροντας. «Βάλτο αργά σε νερό και η άκρη που τείνει προς τα κάτω είναι η ρίζα. Η άλλη που τείνει να βγει πάνω από το νερό, είναι η κορυφή». Ο γιος το έκανε και, πηγαίνοντας στο παλάτι, έδωσε στον άρχοντα το αποτέλεσμα.

Ο άρχοντας εντυπωσιάστηκε πάλι. Αμέσως, όμως, παρουσίασε ένα τρίτο πρόβλημα. Ζήτησε από το χωρικό να του φτιάξει ένα ταμπούρλο που ηχεί, δίχως να χρειάζεται να το χτυπά κανείς.

Ο γιος συμβουλεύτηκε πάλι τον πατέρα του. «Πήγαινε να αγοράσεις δέρμα», είπε εκείνος. «Μετά φέρε από το βουνό ένα μελίσσι». Όταν ο γιος εκτέλεσε τις παραγγελίες, ο γέρος έφτιαξε ένα τύμπανο με το μελίσσι από μέσα και είπε στο γιο να το πάει στον άρχοντα. Όταν ο άρχοντας το πίεσε λίγο, οι μέλισσες που ήταν μέσα κουνήθηκαν και ξαφνιασμένες πέταξαν στα τυφλά, χτυπώντας στο δερμάτινο τοίχωμα που, φυσικά, βούιξε! Έτσι, το ταμπούρλο ηχούσε, χωρίς να το χτυπά κανείς. Κι ο άρχοντας, ομολόγησε τη μεγάλη του έκπληξη, πως μόνο αυτός ο χωρικός, σε όλη την επικράτεια, μπόρεσε να λύσει τα προβλήματα.

«Άρχοντά μου», αποκρίθηκε ο χωρικός, «εγώ είμαι πολύ νέος για να έχω την πείρα και τη σοφία να λύσω τέτοια προβλήματα. Το ίδιο ισχύει και για τους άλλους κατοίκους της περιοχής μας. Μόνο κάποιος, πολύ γηραιότερος, θα μπορούσε να το κάνει. Η αλήθεια είναι, πως εγώ βρήκα όλες τις λύσεις, χάρη στη βοήθεια του πατέρα μου, που είναι μεγάλος σε ηλικία κι έχει την απαραίτητη πείρα και σοφία». Μετά, με τη σκέψη της πιθανής τιμωρίας, συνέχισε δακρύζοντας: «Δεν άντεξα να αφήσω το γέροντα πατέρα μου στο βουνό να πεθάνει μόνος κι αβοήθητος. Τον έκρυψα στο σπίτι μας. Εκείνος, βρήκε αυτές τις λύσεις».

Ο άρχοντας εντυπωσιάστηκε, καθώς κατάλαβε, ξαφνικά, πόσο πολύτιμοι για τη χώρα θα ήταν οι γέροντες με την πείρα και τη σοφία τους και κατάργησε το νόμο. Από τότε κι έπειτα, απαγορεύτηκε στους ανθρώπους να εγκαταλείπουν τους γέροντες πατέρες τους στην άγρια ερημιά των βουνών.

3 σχόλια:

  1. τέλειο! καλά που τα βρίσκεται...να βλέπουμε κι εμείς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Η πείρα είναι Γνώση!!!!!!!!!!!!!!

    Εστάλη στο facebook
    https://www.facebook.com/PaidikaXamogelaAntonisKrasakis

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αν δεν εχεις γερο αγορασε!!!!!!!!!!!!!!!

    Εστάλη στο facebook
    https://www.facebook.com/PaidikaXamogelaAntonisKrasakis

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Καλώς ήρθατε στα «ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ»! Το ιστολόγιο ενημερώνεται με πολλή αγάπη και σεβασμό στους μικρούς μας φίλους. Κάθε σελίδα του συμπληρώνεται με μεράκι, όπως ένα παιδικό βιβλίο, φροντίζοντας ώστε να είναι καλαίσθητο κι ευχάριστο στα μάτια τους. Σας ευχαριστούμε που ομορφαίνετε την παρέα μας και μας δείχνετε την αγάπη σας με τα ευγενικά και ενθαρρυντικά σας σχόλια!