Κυριακή, 1 Σεπτεμβρίου 2013

"Ο ΘΕΟΣ ΔΙΟΝΥΣΟΣ"

Πολλές φορές ο Διόνυσος άφηνε τη χαρούµενη συντροφιά του κι αποτραβιόταν σε κάποια απόµερη ερηµιά, για να καθίσει για λίγο και να στοχαστεί µονάχος του. Έτσι, κάποια µέρα βρέθηκε σε µια έρηµη ακρογιαλιά. Ξάπλωσε κάτω στη ζεστή άµµο και τον πήρε ο ύπνος. Το κύµα από το πέλαγο τον νανούριζε απαλά.


Κάποια στιγµή φάνηκε να πλησιάζει ένα καράβι. Ήταν Τυρρηνοί πειρατές. Είδαν από µακριά τον ξαπλωµένο νέο µε τα ωραία, µαύρα, σγουρά µαλλιά, που πέφτανε κυµατιστά στους γερούς του ώµους, καθώς και τον πορφυρό επενδύτη που τον σκέπαζε, και νόµισαν πως ήταν κανένα πριγκιπόπουλο. Φτάνοντας, λοιπόν, κοντά, πήδησαν κάτω απ’ το πλοίο κι όπως ο Διόνυσος ακόµα κοιµόταν, πέσαν πάνω του, τον έδεσαν κι αφού τον φορτώθηκαν, τον έφεραν στο καράβι.

Ήταν γεµάτοι χαρά, γιατί έλπιζαν πως σίγουρα θα πάρουν πολλά χρυσά και ασηµένια νοµίσµατα απ’ τους γονιούς του, για να τον λευτερώσουν. Τον δένουν στο µεσιανό κατάρτι και µαζεύονται όλοι ολόγυρά του. Οι όψεις τους είν’ άγριες και απειλητικές:

- Λέγε µας ποιος είσαι..., του λένε.

Μα ξαφνικά τα σκοινιά που τον είχαν δέσει, λύνονται και πέφτουν στα πόδια του σαν σάπιες κλωστές. Ο θεός κάθεται κάτω, ελεύθερος πια, και τους κοιτάζει µε τα γελαστά µαύρα µάτια του. Όλοι έχουν µείνει µε το στόµα ανοιχτό.

- Δυστυχισµένοι, φωνάζει ο τιµονιέρης. Ποιος είν’ αυτός που αρπάξατε και θέλετε να τον δέσετε; Δεν το βλέπετε πως δεν έχετε να κάνετε µε άνθρωπο, αλλά µε θεό; Δε βλέπετε που δε µοιάζει µε τους θνητούς ανθρώπους; Τι τον κρατάµε λοιπόν; Ελάτε γρήγορα να τον βγάλουµε στη στεριά και µην απλώσει κανένας χέρια πάνω του, για να µη µας βρουν συµφορές που δεν τις φανταζόµαστε!

Μα ο καπετάνιος δεν ήθελε να του φύγει απ’ τα χέρια τέτοιο κελεπούρι. Γυρίζει αγριεµένος στον τιµονιέρη και του λέει: 

- Πάψε, φοβιτσιάρη κι ονειροφαντασµένε, και κοίτα το τιµόνι και πώς θα ωφεληθούµε καλύτερα απ’ τον άνεµο. Κι όσο για τούτον δω τον καλοµαθηµένο, είναι δική µου δουλειά τι θα τον κάνω. Ελπίζω ν’ ανοίξει κάποτε το στόµα του και να µας µαρτυρήσει ποιοι είναι οι γονιοί του. Τώρα που έπεσε στα χέρια µας, εύκολα δε γλιτώνει. Κι έπιασε να δέσει και πάλι το νεαρό θεό.

Μα την ίδια στιγμή, πράγματα παράξενα άρχισαν να γίνονται μπρος στα μάτια τους. Γύρω γύρω στο πλοίο άρχισαν να τρέχουν κύματα, όχι από αρµυρό θαλασσινό νερό, αλλά από κρασί ολόξανθο και µυρωδάτο. Η ευωδιά του χύθηκε πάνω στο καράβι κι οι ναύτες δε χόρταιναν να την αναπνέουν.

Την ίδια στιγµή µια κληµατόβεργα ξεφύτρωσε από τη βάση του καταρτιού, τυλίχτηκε ολόγυρά του, έφτασε ίσαµε την κορυφή του κι ύστερα, γέρνοντας προς τα κάτω, φορτώθηκε µε ωραία, γυαλιστερά, ρόδινα σταφύλια. Κι ένας κισσός τυλίχτηκε κι αυτός ολόγυρα στο κατάρτι, που δε φαινόταν πια.


Βλέποντας όλα τούτα οι ναύτες, παρακαλούν γεµάτοι τρόµο τον τιµονιέρη να τους βγάλει στη στεριά. Ο τιµονιέρης το θέλει κι ο ίδιος κάτι τέτοιο. Μα στο µεταξύ ο θεός χάθηκε από µπροστά τους και στη θέση του παρουσιάστηκε ένα λιοντάρι που βρυχιέται τροµαχτικά. Οι ναύτες κάνουν πίσω να φυλαχτούν. Μα στη µέση του πλοίου βλέπουν µια γιγαντόσωµη αρκούδα, να στέκει στα πισινά της πόδια ολόρθη και να τους κοιτάζει λαίµαργα, έτοιµη να τους αρπάξει.

Τα ’χουν χάσει οι άµοιροι οι ναύτες και δεν ξέρουν πια τι να κάνουν. Μαζεύονται κι αυτοί ολόγυρα στον τιµονιέρη κι από µέσα τους παρακαλούν τους θεούς να τους γλιτώσουν από τούτα τα θεριά. Μα να! Το λιοντάρι µ’ ένα τεράστιο πήδηµα, ορµά κατεπάνω τους κι αρπάζει τον καπετάνιο. Οι ναύτες πήδησαν όλοι στη θάλασσα κι έγιναν δελφίνια. 

Και ξαφνικά, όλα διαλύθηκαν. Το λιοντάρι έγινε πάλι ο ωραίος και γελαστός νέος, που καθόταν πριν από λίγο δίπλα στο κατάρτι. Αγκάλιασε τον τιµονιέρη και του λέει:

- Μη φοβάσαι, καλέ µου τιµονιέρη. Είµαι ο θεός Διόνυσος, ο γιος του Δία και της Σεµέλης. Όταν σε βρίσκουν πίκρες και στενοχώριες, εµένα να καλείς κι όλα θ’ αλλάζουν στη ζωή σου. Όλα θα ’ναι ωραία, σαν ένα γλυκό όνειρο.

Κι ο θεός, αφήνοντας το πλοίο, χάθηκε µες στο δάσος, για να ξαναβρεί τη χαρούµενη συντροφιά του.

ΧΑΡΗΣ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ

2 σχόλια:

  1. Πολύ καλό. Άρεσε. Το όνομα του πατέρα μου είναιDionísio.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καλησπέρα καλέ μου φίλε Edson!!! Είναι πολύ όμορφο το όνομα "Διονύσιος"!!!
      Αντώνης

      Διαγραφή

Καλώς ήρθατε στα «ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ»! Το ιστολόγιο ενημερώνεται με πολλή αγάπη και σεβασμό για τους μικρούς μας φίλους. Κάθε σελίδα του συμπληρώνεται με μεράκι, όπως ένα παιδικό βιβλίο, φροντίζοντας ώστε να είναι καλαίσθητο κι ευχάριστο στα μάτια τους. Σας ευχαριστούμε που ομορφαίνετε την παρέα μας και μας δείχνετε την αγάπη σας με τα ευγενικά και ενθαρρυντικά σας σχόλια!