Πέμπτη, 17 Οκτωβρίου 2013

"Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΦΥΛΛΟΥ ΠΟΥ ΤΟ ΕΛΕΓΑΝ ΦΡΕΝΤΥ"

Η άνοιξη είχε περάσει. Το ίδιο και το καλοκαίρι. Το φύλλο που το έλεγαν Φρέντυ είχε μεγαλώσει. Το κοτσάνι του είχε γίνει χοντρό και δυνατό και οι πέντε προεκτάσεις του σταθερές και μυτερές. Είχε εμφανιστεί για πρώτη φορά την άνοιξη, σαν ένας μικρός βλαστός σ’ ένα μεγάλο κλωνάρι στην κορυφή ενός πανύψηλου δέντρου...
 

Ο Φρέντυ περιβαλλόταν από εκατοντάδες άλλα φύλλα, ίδια σαν κι αυτόν, ή τουλάχιστον, έτσι φαινόταν. Δεν άργησε όμως, νανακαλύψει ότι κανένα φύλλο δεν ήταν εντελώς όμοιο με κάποιο άλλο, παρόλο που όλα βρίσκονταν στο ίδιο δέντρο. Ο Άφρεντ ήταν το διπλανό του φύλλο, ενώ ο Μπεν στεκόταν δεξιά του. Η Κλαίρη ήταν το πανέμορφο φύλλο, ακριβώς από πάνω. Είχαν μεγαλώσει όλα μαζί. Είχαν μάθει να χορεύουν με τη δροσερή αύρα της άνοιξης, να λιάζονται τεμπέλικα στον ήλιο του καλοκαιριού και να λούζονται στις κρύες στάλες της βροχής...  

Όμως, ο καλύτερος φίλους του Φρέντυ ήταν ο Ντάνιελ. Ήταν το μεγαλύτερο φύλλο στο κλωνάρι και φαίνεται ότι βρισκόταν εκεί, πριν απόλα τάλλα φύλλα. Στον Φρέντυ φάνηκε, μάλιστα, ότι ο Ντάνιελ δεν ήταν το πιο παλιό φύλλο, αλλά και το πιο σοφό. Ο Ντάνιελ ήταν αυτός που τους είχε εξηγήσει ότι όλα τα φύλλα αποτελούσαν ένα μέρος του δέντρου. Ήταν ο Ντάνιελ, που τους είχε αποκαλύψει ότι ζούσαν και μεγάλωναν σένα δημόσιο πάρκο. Κι ακόμα, ο Ντάνιελ τούς είχε πει ότι το δέντρο τους είχε γερές ρίζες, κρυμμένες βαθιά μες στο χώμα. Τους είχε μιλήσει για τα πουλιά που κάθονταν πάνω στα κλαδιά και τιτίβιζαν εκεί τα πρωινά τους τραγούδια. Τους εξήγησε για τον ήλιο, το φεγγάρι, ταστέρια και τις εποχές.  

Του Φρέντυ τού άρεσε που ήταν φύλλο. Αγαπούσε το κλωνάρι του, τους ανάλαφρους φυλλωτούς φίλους του, τη θέση του ψηλά στον ουρανό, το θρόισμα που έφερνε ο άνεμος, τις ηλιαχτίδες που τον ζέσταιναν, το φεγγάρι που τον σκέπαζε με απαλές, άσπρες σκιές...  

Το καλοκαίρι ήταν ιδιαίτερα όμορφο. Οι μεγάλες θερμές μέρες ήταν απολαυστικές και οι ζεστές νύχτες ήσυχες και ονειρεμένες. Πολλοί άνθρωποι περνούσαν την ώρα τους στο πάρκο, αυτό το καλοκαίρι. Συχνά κάθονταν κάτω από το δέντρο του Φρέντυ. Ο Ντάνιελ εξήγησε στον Φρέντυ ότι, το να προσφέρει τον ίσκιο του στους ανθρώπους, ήταν ένα μέρος από τον σκοπό του.  

«Τι είναι σκοπός;» ζήτησε να μάθει ο Φρέντυ.
 
«Ένας λόγος για να υπάρχεις», απάντησε ο Ντάνιελ. «Ένας λόγος για να υπάρχουμε, είναι να κάνουμε τα πράγματα πιο ευχάριστα για τους άλλους. Ένας λόγος για να υπάρχουμε, είναι να δίνουμε τον ίσκιο μας στους γέρους που έρχονται εδώ, δραπετεύοντας από τα σπίτια τους με την αφόρητη ζέστη. Ένας λόγος για να υπάρχουμε, είναι να βρίσκουν τα παιδιά ένα δροσερό μέρος για να παίζουν. Να δροσίζουμε με το θρόισμα των φύλλων μας τους εκδρομείς που έρχονται εδώ κι απλώνουν τα πολύχρωμα τραπεζομάντηλά τους για το πικ-νικ. Όλοι αυτοί οι λόγοι είναι για να υπάρχουμε». 

Ο Φρέντυ συμπαθούσε ιδιαίτερα τους ηλικιωμένους. Κάθονταν πολύ ήσυχα πάνω στο γρασίδι και περνούσαν εκεί την ώρα τους σχεδόν ακίνητοι. Μιλούσαν ψιθυριστά για τα περασμένα. Και τα παιδιά ήταν επίσης διασκεδαστικά, παρόλο που ορισμένες φορές χάραζαν τα ονόματά τους στον κορμό του δέντρου και έσκιζαν τις φλούδες του. Ήταν, ωστόσο, διασκεδαστικό να τα βλέπεις να τρέχουν αδιάκοπα και να γελούν τόσο πολύ. 

Όμως, το καλοκαίρι του Φρέντυ πέρασε γρήγορα... Χάθηκε μια νύχτα του Οκτώβρη. Ποτέ ο Φρέντυ δεν είχε νιώσει τόση παγωνιά. Όλα τα φύλλα έτρεμαν από το κρύο. Ήταν σκεπασμένα μένα στρώμα πάχνης, που γρήγορα έλιωσε κι απόμειναν μουσκεμένα και γεμάτα δροσοσταλίδες που λαμπύριζαν στον πρωινό ήλιο.
 
Και, πάλι, ήταν ο Ντάνιελ που τους εξήγησε ότι αυτό που ένιωσαν ήταν ο πρώτος παγετός, το σημάδι ότι ήταν κιόλας φθινόπωρο. Ότι ο χειμώνας δεν θαργούσε να έρθει...
 
Την ίδια σχεδόν στιγμή, ολόκληρο το δέντρο, στην πραγματικότητα ολόκληρο το πάρκο, μεταμορφώθηκε σε μια πύρινη εικόνα. Δεν είχε απομείνει σχεδόν κανένα πράσινο φύλλο. Ο Άλφρεντ είχε πάρει ένα βαθύ κίτρινο χρώμα και ο Μπεν ένα έντονο πορτοκαλί. Η Κλαίρη είχε φορέσει το κόκκινο της φωτιάς, ο Ντάνιελ ένα βαθύ πορφυρό και ο Φρέντυ το κόκκινο, το χρυσαφί και το μπλε. Πόσο όμορφοι έδειχναν όλοι τους τώρα. Ο Φρέντυ και οι φίλοι του είχαν κάνει το δέντρο τους ένα ουράνιο τόξο. 

«Γιατί βρεθήκαμε ξαφνικά με διαφορετικά χρώματα, αφού είμαστε όλοι στο ίδιο δέντρο;» ρώτησε ο Φρέντυ. 

«Ο καθένας μας είναι διαφορετικός. Νιώσαμε διαφορετικά πράγματα, είχαμε διαφορετικές εμπειρίες. Αντικρίσαμε τον ήλιο διαφορετικά. Σχηματίζαμε και στέλναμε διαφορετικά τον ίσκιο μας. Γιατί να μην έχουμε διαφορετικά χρώματα;»
 
Όλα αυτά τα είπε με μεγάλη σοβαρότητα ο Ντάνιελ. Και απευθυνόμενος στον Φρέντυ πρόσθεσε: «Αυτή η θαυμάσια εποχή λέγεται φθινόπωρο».
 

Μια μέρα, ένα πολύ παράξενο πράγμα συνέβηκε. Η ίδια αύρα, το ίδιο αεράκι, που σε άλλη εποχή έκανε τα φύλλα να χορεύουν ανάλαφρα, τώρα τα φυσούσε δυνατά πάνω στο κοτσάνι τους και τα τράνταζε αγρεμένα. Μερικά φύλλα δεν άντεξαν το ανεμόδαρμα, κόπηκαν από τα κλαράκια τους και βρέθηκαν να πετούν ψηλά στον αέρα. Στο τέλος, έπεφταν μαλακά πάνω στη γη.

Όλα τα φύλλα φοβήθηκαν.
 
«Τι συμβαίνει;» ρωτούσαν ψιθυριστά μεταξύ τους.

«Είναι ακριβώς αυτό που συμβαίνει το φθινόπωρο» τους εξήγησε ο Ντάνιελ.
 
«Είναι καιρός για τα φύλλα ν΄αλλάξουν κατοικία. Μερικοί άνθρωποι το αποκαλούν αυτό θάνατο».
 
«Θα πεθάνουμε όλοι;» ρώτησε ο Φρέντυ.
 
«Ναι!» αποκρίθηκε ο Ντάνιελ. «Όλα πεθαίνουν. Δεν έχει σημασία πόσο μεγάλα ή πόσο μικρά είναι, πόσο αδύνατα ή δυνατά. Πρώτα επιλέγουμε το καθήκον μας. Ζούμε τον ήλιο και το φεγγάρι, τον άνεμο και την βροχή. Μαθαίνουμε να χορεύουμε και να γελάμε. Έπειτα πεθαίνουμε».
 
«Εγώ δεν θα πεθάνω!» είπε αποφασιστικά ο Φρέντυ. «Εσύ Ντάνιελ;».
 
«Ναι» απάντησε ο Ντάνιελ. «Όταν έρθει η ώρα μου».
 
«Πότε θα είναι αυτό;» ρώτησε ο Φρέντυ.
 
«Κανένας δεν είναι σίγουρος» αποκρίθηκε ο Ντάνιελ.
 
Εκείνο το απόγευμα, στο χρυσό φως του δειλινού, ο Ντάνιελ κόπηκε από το κλωνάρι του. Έπεσε χωρίς καμιά προσπάθεια. Καθώς έπεφτε, φαινόταν να χαμογελάει ειρηνικά. 

«Αντίο, προς το παρόν, Φρέντυ» είπε.
 
Τώρα ο Φρέντυ ήταν ολομόναχος, το μόνο φύλλο που είχε απομείνει στο κλαδί. Την άλλη μέρα το πρωί έπεσε το πρώτο χιόνι. Ήταν απαλό, άσπρο και ήρεμο. Το κρύο, όμως, ήταν τσουχτερό. Ελάχιστα φάνηκε ο ήλιος την ημέρα εκείνη, που ήταν πολύ σύντομη. Ο Φρέντυ διαπίστωσε ότι έχανε το χρώμα του κι ότι γινόταν εύθραυστος. Το κρύο ήταν αδιάκοπο και το χιόνι βάραινε ανυπόφορα επάνω του.
 
Τα χαράματα ο άνεμος πήρε τον Φρέντυ από το κλωνάρι του. Καθόλου δεν πόνεσε. Ένιωσε να πλέει ήρεμα, απαλά και αθόρυβα μέσα στο κενό, όλο προς τα κάτω.
 
Καθώς έπεφτε, είδε ολόκληρο το δέντρο για πρώτη φορά. Πόσο δυνατό και σταθερό ήταν! Ήταν σίγουρος ότι το δέντρο θα ζούσε για πολύ καιρό ακόμα. Κι ακόμα ήξερε, τώρα, ότι ο ίδιος ήταν ένα μέρος από τη ζωή του δέντρου. Η γνώση αυτή τον έκανε υπερήφανο.
 
Ο Φρέντυ έπεσε πάνω σένα σωρό από χιόνι. Κατά κάποιο τρόπο ένιωσε να είναι μαλακά, ακόμα και ζεστά. Σαυτή τη νέα του θέση ήταν πιο άνετα από κάθε άλλη φορά. Έκλεισε τα μάτια του και κοιμήθηκε. Δεν ήξερε ότι ο ξερός και άχρηστος εαυτός του, όπως τον νόμιζε τώρα, θα γινόταν ένα με το νερό και θα χρησίμευε να γίνει το δέντρο πιο δυνατό. Πιο πολύ απόλα, δεν ήξερε ότι εκεί, κοιμισμένα μέσα στο δέντρο και τη γη, υπήρχαν κιόλας σχέδια για να βγουν νέα φύλλα την Άνοιξη.
 
Ο Φρέντυ πρόσεξε ότι τάλλα φύλλα συνέχισαν να πέφτουν. «Θα ήρθε η ώρα τους», σκέφτηκε. Είδε, μάλιστα, ότι μερικά φύλλα αντιστέκονταν για λίγο στις ριπές του ανέμου πριν πέσουν. Άλλα πάλι αφήνονταν να κοπούν απτο κλωνάρι τους με το πρώτο φύσημα του ανέμου κι έπεφταν απαλά στη γη. Γρήγορα το δέντρο έμεινε σχεδόν γυμνό.
 
«Φοβάμαι να πεθάνω» είπε ο Φρέντυ στον Ντάνιελ. «Δεν ξέρω τι υπάρχει εκεί κάτω!».
 
«Όλοι φοβόμαστε αυτό που δεν ξέρουμε, Φρέντυ. Είναι φυσικό» τον διαβεβαίωσε ο Ντάνιελ. «Δεν φοβόσουν, όμως, όταν η άνοιξη έγινε καλοκαίρι. Δεν φοβόσουν όταν το καλοκαίρι έγινε φθινόπωρο. Ήταν φυσικές οι αλλαγές. Γιατί πρέπει να φοβάσαι την εποχή του θανάτου;».
 
«Πεθαίνει, ακόμα, και το δέντρο;» ρώτησε ο Φρέντυ.
 
«Κάποια μέρα. Υπάρχει, όμως, κάτι πιο δυνατό από το δέντρο. Είναι η ζωή που διαρκεί για πάντα. Όλοι εμείς είμαστε μέρος της ζωής».
 
«Πού θα πάμε όταν πεθάνουμε;».
 
«Κανένας δεν ξέρει με βεβαιότητα. Αυτό είναι το μεγάλο μυστήριο!».
 
«Θα γυρίσουμε πίσω την άνοιξη;».
 
«Εμείς, ίσως όχι. Η ζωή, όμως, ναι».
 
«Τότε ποιος ήταν ο λόγος για όλα αυτά;» συνέχισε να ρωτά ο Φρέντυ. «Τι χρειαζόταν να βρεθούμε εδώ, αφού ήταν να πέσουμε και να πεθάνουμε;».
 
Ο Ντάνιελ απάντησε με το σίγουρο ύφος του: «Ο λόγος ήταν για τον ήλιο και το φεγγάρι. Ήταν για τις ωραίες στιγμές που περάσαμε μαζί. Ήταν για τον ίσκιο, για τους γέρους και τα παιδιά. Ήταν για τα χρώματα του φθινοπώρου. Ήταν για τις εποχές. Δεν είναι όλα αυτά αρκετά;».

LEO BUSCAGLIA

6 σχόλια:

  1. Η ζωή είναι τόσο όμορφη, ακόμα και με τις ασχήμιες της, που ποτέ δεν μας φτάνει. Είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε μόνο ένα της στιγμιότυπο και μάλιστα καλούμαστε να το κάνουμε να αξίζει. Δύσκολα πράγματα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πραγματικά, Μυρτώ, η ζωή είναι ωραία και απρόβλεπτη μαζί! Κρύβει μικρές και μεγάλες χαρές, αλλά και λύπες... Πρέπει να προσπαθούμε να απολαμβάνουμε -όσο περισσότερο μπορούμε- την κάθε στιγμή της, και να χαιρόμαστε πραγματικά με τα καλά που μας συμβαίνουν! Πολλές φορές τα θεωρούμε δεδομένα και τα προσπερνάμε, χωρίς να νιώθουμε ευτυχισμένοι, ενώ καταλαβαίνουμε την αξία τους, μόνο όταν τα χάσουμε...
      Αντώνης

      Διαγραφή
  2. Πάντα αυτό το παραμύθι μου φαινόταν πολύ θλιβερό ειδικά για παιδιά Αντώνη μου!!! Συγνώμη που το λέω, αλλά οι περισσότεροι το θεωρούν σοφία. Ίσως εγώ δεν μπορώ να δεχτώ τόσο απλά το τέλος όλων ακόμα... Γιατί θα πρέπει ένα παιδί να νιώσει από τόσο μικρό τόση πίκρα;;; και έχουμε την απαίτηση να κατανοήσει πράγματα δύσκολα και να τα δεχτεί έτσι απλά ως απόλυτα φυσιολογικά;; Σόρρυ και πάλι, φιλάκια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Φανή μου, σ' ευχαριστώ πολύ για το σχόλιό σου!
      Στα "ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ" μπορείς να σχολιάζεις πάντοτε ελεύθερα στα θέματα που σ' ενδιαφέρουν, χωρίς να χρειάζεται να ζητάς συγγνώμη για την άποψή σου, όταν αυτή είναι διαφορετική... Άλλωστε, όλες οι απόψεις των αγαπημένων φίλων, όπως εσύ, είναι σεβαστές...

      Θα ήταν ιδανικός ο κόσμος μας, αν όλα ήταν χαρούμενα και τέλεια γύρω μας... Δυστυχώς, όμως, η ζωή κρύβει και την άσχημη πλευρά της και ο πόνος είναι κάτι που μπορεί να επανέλθει σε κάθε εξελικτικό στάδιο, επηρεάζοντας σαφώς και τα παιδιά. Σ' αυτές τις περιπτώσεις, πιστεύω ότι όλα τα παιδιά, όπως και ο Φρέντυ, έχουν ανάγκη από έναν Ντάνιελ, έναν ενήλικα (γονιό ή εκπαιδευτικό) που θα είναι διαθέσιμος, για να απαντάει με ειλικρίνεια και σαφήνεια στις ερωτήσεις τους.

      Ο ρόλος των γονιών και των εκπαιδευτικών είναι καθοριστικός στη ζωή και στη διαπαιδαγώγησή τους. Όπως προετοιμάζουν το παιδί για κάθε θέμα, θα ήταν πολύ καλό να το προετοιμάσουν, και έτσι, να το καθησυχάσουν, και στην περίπτωση μιας απώλειας ή θανάτου. Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι ο γονιός λειτουργεί για το παιδί ως το βασικό του πρότυπο. Ανάλογα, λοιπόν, με τη στάση που θα κρατήσει ο ίδιος σε μια δύσκολη περίπτωση, ανάλογη θα είναι και η στάση του παιδιού του.

      Τα εργαλεία που μπορεί να χρησιμοποιήσει ένας γονιός ή ένας εκπαιδευτικός είναι, κυρίως, τα παραμύθια που πραγματεύονται ανάλογα θέματα, όπως: την παρατήρηση των εποχών, των αλλαγών της φύσης, των απλών συμβάντων στη ζωή των παιδιών ή των μαθητών {π.χ. απώλεια ενός κατοικίδιου που για τα παιδιά είναι πολύ σημαντική ή του θανάτου ενός πολυαγαπημένου προσώπου (γιαγιά, παππούς)}.

      Όσο και να θέλουμε, δεν θα μπορέσουμε να απομακρύνουμε τη θλίψη από τη ζωή των παιδιών, όταν κάποιος πεθαίνει... Αυτό που μπορούμε, όμως, να κάνουμε είναι να τα στηρίξουμε, αντί να τα απομονώνουμε και να τα εγκαταλείπουμε στη μοναξιά τους, αφήνοντάς τα να βιώσουν μόνα τους το άσχημο γεγονός, με τις όποιες συνέπειες...
      Αντώνης

      Διαγραφή
  3. Γεια σου Αντώνη μου!

    ...το είχα διαβάσει
    και το ξαναδιάβασα απόψε. Μάλιστα το αντέγραψα. Για τις εγγονές μου. Ο ...μικρός, είναι μικρός ακόμη (3 1/2!) Όμως, για να το μεταφράσει αυτόματα, το κομπιούτερ... όταν το "σκίασα" (χάιλάϊτ) η αυτόματη δήλωση για να μεταφραστεί Χάθηκε!!!
    ΠΩΣ θα μπορούσα να τους το δώσω και στην αγγλική, ακόμη κι αν δεν θα είναι καλή (απ' ότι γνωρίζω) η μετάφραση.
    Μου γλυτώνει χρόνο που δεν τον έχω γι αυτά...
    Φιλιά στην Πόπη μας και την γλυκιά σας κόρη,
    Υιώτα
    "αστοριανή", ΝΥ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αγαπημένη μου, Υιώτα, καλημέρα!
      Η μετάφραση των αναρτήσεων του ιστολογίου "ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ" -σε όλες τις γλώσσες- είναι μια εύκολη διαδικασία, καθώς η Google δίνει τη δυνατότητα αυτή, μέσω ενός πολύ έξυπνου gadjet. Το έχω τοποθετήσει πρώτο, στην αριστερή στήλη του ιστολογίου, με την ένδειξη "Μετάφραση ιστολογίου" (Google Translate My Page). Ενώ, λοιπόν, έχεις ανοίξει την ανάρτηση που σ' ενδιαφέρει, εν προκειμένω το παραμύθι "Η πτώση του φύλλου που το έλεγαν Φρέντυ", επέλεξε ως γλώσσα την αγγλική (English) και αυτόματα θα μεταφραστεί όλο το κείμενο. Είναι γεγονός, βέβαια, ότι η μετάφραση δεν είναι άριστη, αλλά εξυπηρετεί κατά κάποιον τρόπο... Στη συνέχεια, μπορείς να επαναφέρεις την ανάρτηση στην ελληνική γλώσσα, κάνοντας την κατάλληλη επιλογή.

      Ελπίζω να σε βοήθησα και να μπορέσεις μ' αυτόν τον τρόπο να μεταφράσεις το όμορφο αυτό παραμύθι, αλλά και οποιοδήποτε άλλο θέμα σου αρέσει και στη συνέχεια, να το διαβάσεις στις εγγονούλες σου!
      Πολλά φιλιά κι από εμάς σε όλη την οικογένεια!
      Αντώνης

      Διαγραφή

Καλώς ήρθατε στα «ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ»! Το ιστολόγιο ενημερώνεται με πολλή αγάπη και σεβασμό στους μικρούς μας φίλους. Κάθε σελίδα του συμπληρώνεται με μεράκι, όπως ένα παιδικό βιβλίο, φροντίζοντας ώστε να είναι καλαίσθητο κι ευχάριστο στα μάτια τους. Σας ευχαριστούμε που ομορφαίνετε την παρέα μας και μας δείχνετε την αγάπη σας με τα ευγενικά και ενθαρρυντικά σας σχόλια!