Δευτέρα, 4 Νοεμβρίου 2013

"Σ’ ΕΝΑ ΣΥΝΟΡΙΑΚΟ ΣΤΑΘΜΟ"

Από παιδί είχε μανία με τα τρένα. Μεγάλη μανία. Το έσκαγε από το σχολείο, με τα βιβλία παραμάσχαλα, και πού τον έχανες, πού τον έβρισκες, στο σταθμό. Έμεναν σε μια μικρή επαρχιακή πόλη. Τρύπωνε σε μια γωνιά κι εκεί καθότανε ώρες ολόκληρες και κοίταζε. Όχι μόνο τα τρένα που ολοένα ερχόντουσαν και ολοένα φεύγανε, μα όλη η ατμόσφαιρα εκεί τον γοήτευε. Από το πολύ το σκασιαρχείο έμεινε στην ίδια τάξη. Η μάνα του, του τις έβρεχε ταχτικά, αυτός το βιολί του.


Το όνειρό του, από τότε, δεν ήτανε να γίνει, όπως θέλανε άλλα παιδιά, αξιωματικός ή μηχανικός, μα σταθμάρχης. Ονειρευότανε τον εαυτό του σταθμάρχη στον κεντρικό σταθμό της πρωτεύουσας, με τη σκούρα μπλε στολή, με τα σιρίτια στα μανίκια. Κι ένοιωθε μεγάλη συγκίνηση. Συχνάζοντας στο σταθμό, είχε μάθει από μικρός όλες τις μανούβρες που γίνονται εκεί, σαν είναι να ‘ρθει ή σαν είναι να φύγει ένα τρένο.

Είχε μάθει ακόμη να παρατηρεί. Να μελετάει τα πρόσωπα των ταξιδιωτών. Άλλοι φτάνανε στο σταθμό με συνοδεία συγγενείς και φίλους κι αρχίζανε οι ατέλειωτοι αποχαιρετισμοί, οι συγκινήσεις και τα ρέστα. Άλλοι πάλι ερχόντουσαν και βρίσκανε ολόκληρη υποδοχή. Και ξανά οι συγκινήσεις και τα ρέστα. Μα κείνοι που ήταν η συμπάθειά του από τότε, ήταν οι μοναχικοί ταξιδιώτες. Αυτοί που φεύγουν ή έρχονται ολομόναχοι. Σαν είναι να φύγουνε πηδάνε στο βαγόνι τους και χάνονται εκεί μέσα. Δεν κοιτάνε από το παράθυρο, γιατί ξέρουν πως δεν είναι κανένας για να τους αποχαιρετίσει, να τους πει: «Καλό ταξίδι!». Το ίδιο σαν έρχονται. Κατεβαίνουν από το βαγόνι τους, γρήγορα γρήγορα, και τραβάνε κατευθείαν στην έξοδο. Ξέρουν πως δεν είναι κανένας για να τους πει: «Καλωσόρισες!».

Το είχε, λοιπόν, μεγάλο μεράκι να γίνει σταθμάρχης. Και τίποτα, μα τίποτα, δε μπόρεσε να του κάνει ν’ αλλάξει γνώμη. Ούτε το ξύλο που ταχτικά έτρωγε από τη μάνα του, ούτε που έμεινε στην ίδια τάξη δυο φορές. Και γίνηκε σιδηροδρομικός, μα όχι σταθμάρχης. Δεν είχε τα «τυπικά προσόντα». Δεν τα κατάφερε να τελειώσει το σχολείο. Όμως, μέρα και νύχτα, βρισκότανε στο αγαπημένο του περιβάλλον κι αυτό του έφτανε. 

Τώρα που είναι συνταξιούχος, λέει να καθίσει να γράψει ένα βιβλίο με τις αναμνήσεις του. Τριάντα δύο χρόνια έκανε σιδηροδρομικός. Υπηρέτησε σε πολλούς σταθμούς, μικρούς και μεγάλους, και είδε πολλά πράγματα. Έχει ένα σωρό αναμνήσεις. 

Το είπε το σχέδιό του για το βιβλίο σ’ έναν φίλο του, συνταξιούχο δάσκαλο, που τα κουτσοπίνουν παρέα τα βραδάκια. Το βρήκε σπουδαίο το σχέδιό του ο φίλος του. Μάλιστα του βρήκε και τον τίτλο του βιβλίου: «Απομνημονεύματα μιας μακράς σιδηροδρομικής ζωής». Κι αυτός του είπε: «Δάσκαλε, τι ‘ναι τούτο; Μακρύ σα σιδερόδρομος είναι». Γελάσανε κι οι δυο τους και τσουγκρίσανε τα ποτήρια τους. 

ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΚΗΣ
(ΔΙΗΓΗΜΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ "ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΕΛΠΙΣ-ΣΗΜΑ ΚΙΝΔΥΝΟΥ", ΑΘΗΝΑ 1966, ΕΣΤΙΑ)

Εκτελέστε μία μία τις οκτώ (8) ασκήσεις,
πατώντας εδώ!

ΠΗΓΗ: ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ ΣΧΟΛΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟ




Δείτε ένα πολύ όμορφο βίντεο και κάντε ένα νοσταλγικό ταξίδι με τα ελληνικά τρένα. Δεν μας μετέφεραν απλώς στον προορισμό μας, αλλά μας ταξίδευαν, περνώντας μέσα από παλιές όμορφες πόλεις και γραφικά χωριά, πάνω από πανέμορφα σιδερένια και πετρόχτιστα γεφύρια, σήραγγες, βουνά, κάμπους και λιμάνια της χώρας μας. Ένα ταξίδι, παρέα με τους καπνούς, τα σφυρίγματα και τους χαρακτηριστικούς ήχους των παλιών ατμήλατων αμαξοστοιχιών.

6 σχόλια:

  1. Απαντήσεις
    1. Σ' ευχαριστώ, καλή μου Lamprini! Καλές διαδρομές να κάνεις!
      Αντώνης

      Διαγραφή
  2. Έξι ολόκληρα χρόνια Αθήνα Θεσσαλονίκη με το τρένο με το χαρτονένιο εισιτήριο που μας τρυπούσε ο ελεγκτής λίγο μετά την αναχώρηση.Μια διαδρομή που κάθε φορά ήταν διαφορετική κι ας ήταν πάνω στις ίδιες ράγες.Οι εποχές έδιναν τα χρώματα και τις μυρωδιές.Διαδρομές με γέλια, αν ήταν με παρέα,άλλοτε με μοναξιά ,αλλοτε με νοσταλγία για ό,τι έμενε πίσω.Διαδρομές που ούτε μια φορά το βλέμμα δεν εβγαινε από το παράθυρο γιατί ήταν χωμένο στο βιβλίο.Διαδρομές που πέρασαν παρατηρώντας απλά τους συνταξιδιώτες.Μαγικό μέσο μεταφοράς έχω ακόμα τον ήχο του στα αφτιά μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μέσα από την εκπληκτικό τρόπο περιγραφής σου, ταξιδέψαμε μαζί σου, αγαπημένη φίλη Δώρα, στα χρόνια εκείνα που χρησιμοποιούσες το τρένο στις μαγικές διαδρομές σου!

      Εύχομαι οι διαδρομές αυτές να μείνουν για πάντα χαραγμένες στην καρδιά και το μυαλό σου!
      Αντώνης

      Διαγραφή
  3. Ταξίδι της ψυχής, με μηχανοδηγό τρανό!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Εστάλη στο facebook
    https://www.facebook.com/PaidikaXamogelaAntonisKrasakis

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αντώνης Σαμαράκης! Ο κατεξοχήν λογοτέχνης - ανθρωπιστής, λογοτέχνης - Άνθρωπος, που ανύψωσε την ελευθερία ως απόλυτο και αναγκαίο ιδεώδες, τόσο στο συγγραφικό, όσο και στο κοινωνικό του έργο.
      Μας ταξίδεψε με τον δικό του μοναδικό τρόπο...
      Αντώνης

      Διαγραφή

Καλώς ήρθατε στα «ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ»! Το ιστολόγιο ενημερώνεται με πολλή αγάπη και σεβασμό για τους μικρούς μας φίλους. Κάθε σελίδα του συμπληρώνεται με μεράκι, όπως ένα παιδικό βιβλίο, φροντίζοντας ώστε να είναι καλαίσθητο κι ευχάριστο στα μάτια τους. Σας ευχαριστούμε που ομορφαίνετε την παρέα μας και μας δείχνετε την αγάπη σας με τα ευγενικά και ενθαρρυντικά σας σχόλια!