Δευτέρα, 17 Μαρτίου 2014

"Ο ΩΡΑΙΟΣ ΔΑΡΕΙΟΣ"

Όποιος τον έβλεπε να κάθεται και να καµαρώνει στο παράθυρο έσκαγε απ’ τη ζήλια του. Ήταν λεπτός µε πράσινα µάτια, γκρίζος, γυαλιστερός, µε κόκκινο λουράκι. Αµίλητος, πίσω απ’ το τζάµι, καµιά φορά ακίνητος για ώρες, έµοιαζε ψεύτικος. Ζούσε µε το αφεντικό του, τον κύριο Τίτο, που ήταν διαιτολόγος-µουσικολόγος. Ήξερε δηλαδή όλες τις τροφές και τι πρέπει να τρώει ο καθένας, και όλες τις µουσικές και τα όργανα. 


Κάθε πρωί ο Δαρείος και ο διαιτολόγος Τίτος τρώγανε το ίδιο πρωινό. Ένα αυγό, πορτοκαλάδα, γάλα και ψωµί µε µέλι. Ο Δαρείος τηγανητό. Ο Τίτος βραστό. Ο Δαρείος γάλα. Ο Τίτος πορτοκαλάδα. Ψωµί µε µέλι και οι δύο.

Ο Δαρείος βλέπει τηλεόραση µόνο αν έχει Μίκυ Μάους. Αλλιώς, ξαπλώνει στον καναπέ και διαβάζει Μίκυ Μάους. Καµιά φορά ανεβαίνει στο πρεβάζι του παράθυρου και χαζεύει έξω τη νυχτερινή ζωή των άλλων γάτων. Εκεί, γύρω απ’ τις σακούλες µε τα σκουπίδια, είναι όλοι µαζεµένοι. 

Ένας γάτος έχει βρει κάτι καλό κι ο άλλος τον κυνηγάει. Ένας µικρούλης τρώει τσιπς και ένας ψωριάρης βρήκε µια πάστα µισοφαγωµένη. «Αυτή είναι ζωή», λέει µέσα του ο Δαρείος, «γεµάτη περιπέτειες…».

Από βδοµάδα, δηλαδή τη Δευτέρα που µας έρχεται, ο Τίτος πάει ταξίδι. Ο Δαρείος θα µείνει µόνος του εφτά µέρες.
 
Σου έχω αφήσει φαγητό, αλλά µην ξεχνάς κάθε µέρα τη σαλάτα, είπε, τον χάιδεψε, πήρε το λαγούτο του κι έφυγε.

Εκείνο το πρώτο βράδυ της Δευτέρας, χωρίς καθόλου να διστάσει, ο Δαρείος αποφάσισε να φάει έξω!

Τι ωραία η ζωή του δρόµου…

Τρία µερόνυχτα έµεινε έξω ο Δαρείος. Γνωρίστηκε µε τον περιπτερά κι έφαγε γαριδάκια και σοκολάτες µε την καρδιά του. Κοιµήθηκε κάτω απ’ τα σταµατηµένα αυτοκίνητα και η γούνα του γέµισε λάδια.

Είχε µπροστά του κάµποσες µέρες µέχρι να γυρίσει ο Τίτος. Έφαγε ξανά µια πάστα, σκέτο πάχος από κρέας, µισό µπιφτέκι από κιµά, µε σάλτσα από µπουκάλι, και µαγιονέζα µε αυγά κι ένα σωρό τηγανητά.

Νόµιζε ότι θα σκάσει. Στοµάχιασε.

«Ώρα να συµµαζευτώ», σκέφτηκε ο Δαρείος. «Δεν αισθάνοµαι καλά».

Αποχαιρέτησε την παρέα και πήγε να µπει στο σπίτι του από την τρύπα της κουζίνας. Αδύνατον. Έβαλε το κεφάλι, αλλά δεν περνούσε η κοιλιά. Ο Δαρείος είχε γίνει διπλός από την τρύπα.

«Τώρα τι θα γίνει; Πρέπει να κάνω δίαιτα µερικές µέρες, αλλιώς θα ’ρθει ο Τίτος και θα είµαι ακόµα έξω».

Αλλά στο δρόµο δεν έχει καλό φαΐ: ψάρι, κρέας και σαλάτα, όσπρια, λαχανικά και φρούτα, γάλα, γιαούρτι και τυρί, και από λίγο όλα. Έξω τρως ό,τι σου τύχει. «Θα φάω σκουπίδια, τι να κάνω, αλλά θα πάω στο γυµναστήριο», σκέφτηκε.

Κάθε µέρα γυµναζότανε δύο ώρες, αλλά τίποτα. Έµενε το ίδιο χοντρός. Ώσπου ένα βράδυ είδε φως στο παράθυρο του σπιτιού του. Πήγε από κάτω και νιαούριζε να τον ακούσει ο Τίτος. Άδικα ξελαιµιαζότανε. Μέσα ακούγαν µουσική και τρώγαν µαριδίτσα.

Να πάρει η ευχή, ήταν και Τρίτη, που έχουµε ψάρι. Ας ήταν και σκέτη σαλάτα, ας ήταν µπάµιες µε κοτόπουλο, αλλά ας του άνοιγε…

Ο Δαρείος κοιµήθηκε στο χαλάκι της εισόδου περιµένοντας. Το πρωί, βγαίνοντας, παρά λίγο να τον πατήσει ο Τίτος.

Πού ήσουνα; Πώς έχεις γίνει έτσι; Έλα, µπρος, πάµε στο φούρνο.

Δεν αντέχω, δεν µπορώ. Πρώτα θέλω το αυγό µου, γάλα και ψωµί µε µέλι.
 

Γάλα και ψωµί µε µέλι; Εσύ πρέπει να τρως µόνο σαλάτα για να βρεις την παλιά σου φόρµα. Σε έχει πάρει η κάτω βόλτα. Πού ’ναι η ωραία γούνα; Πού ’ναι η κοµψή σου µέση; Τι θα κάνουµε µε εσένα;

Θα χορεύω, είπε ο Δαρείος, θα χορεύω κάθε βράδυ, και θα τρώω πρώτα σαλάτα και µετά λίγο κρέας, ψάρι, όσπρια και χόρτα, όλα τα λαχανικά και φρούτα, γάλα, γιαούρτι και τυρί. Ε, κι αν πας πάλι ταξίδι, µπορεί µια τόση δα µικρούλα σοκολάτα… 


ΣΟΦΙΑ ΖΑΡΑΜΠΟΥΚΑ

1 σχόλιο:

Καλώς ήρθατε στα «ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ»! Το ιστολόγιο ενημερώνεται με πολλή αγάπη και σεβασμό στους μικρούς μας φίλους. Κάθε σελίδα του συμπληρώνεται με μεράκι, όπως ένα παιδικό βιβλίο, φροντίζοντας ώστε να είναι καλαίσθητο κι ευχάριστο στα μάτια τους. Σας ευχαριστούμε που ομορφαίνετε την παρέα μας και μας δείχνετε την αγάπη σας με τα ευγενικά και ενθαρρυντικά σας σχόλια!