Τρίτη, 13 Μαΐου 2014

"ΦΟΒΑΜΑΙ!"

 

Ήρθε η άνοιξη. Δυο μικροί μελισσοφάγοι αναλαμβάνουν να ξυπνήσουν την Τεστούνο, τη χελώνα. Όμως, ο Ντε-ε-ε δεν ξέρει ακόμα να πετά καλά…

Ο ήλιος είπε δυνατά: Σήμερα θα ζεστάνω τα δάση. Ο ανοιξιάτικος άνεμος δε θύμωσε.

Ας τα ζεστάνει, είπε, είναι καιρός.

Τα δέντρα τίναξαν χαρούμενα τα κλαδιά τους.

Ήρθε η άνοιξη, είπαν. Ζεσταθήκαμε.

Ο ήλιος είπε πάλι:

Σήμερα πρέπει πια να ξυπνήσει και η Τεστούντο, η χελώνα.

Ο ανοιξιάτικος άνεμος το 'φερε το μήνυμα του ήλιου στο δάσος, στα δέντρα, στα πουλιά.

Ας ξυπνήσει, ας ξυπνήσει... είπε ο Ντε-ε-ε ο μικρός μελισσοφάγος, και πήδησε δυο φορές πάνω στο κλαδάκι της μεγάλης βαλανιδιάς.

Κάνει ζέστη, είπε στο αδελφάκι του, ο Ντικ-Ντικ-Ντικ, ο μεγαλύτερος μελισσοφάγος, και κούνησε τη μακριά του την ουρά με τα δέκα τα φτερά, τρεις ολόκληρες φορές. Τίναξε και τα πράσινα φτερά του και άνοιξε λίγο τα κοντά του ποδαράκια.

Για πού ετοιμάζεσαι; ρώτησε ο Ντε-ε-ε, το μεγάλο του αδελφό.

Θα κατεβώ, να πιω νερό, γιατί διψώ, είπε ο Ντικ-Ντικ-Ντικ κελαϊδιστά.

Να 'ρθω κι εγώ; ξαναρώτησε το μικρό πουλάκι.

Έλα σε περιμένω, είπε με χαρά ο Ντικ-Ντικ-Ντικ.


Το μικρό όμως πουλάκι, ο Ντε-ε-ε δεν είχε μάθει ακόμα να κατεβαίνει από ψηλά και φοβόταν. Βγήκε στην άκρη του μεγάλου κλαδιού, κι έκαμε κατά πως του είχαν δείξει οι γονείς του. Το μόνο, όμως, που κατάφερε ήταν να κάνει ένα μικρό γύρο λίγα μέτρα μακρύτερα από το ψηλό δέντρο και γύρισε τρομαγμένο πίσω, γιατί νόμισε ότι θα πέσει.

Δεν μπορώ! Φώναξε δυνατά στο αδελφάκι του. Θα πέσω.

Δεν πέφτεις, είπε ο Ντικ-Ντικ-Ντικ. Μη φοβάσαι. Μην κουνάς γρήγορα τα φτερά σου. Μη σφίγγεσαι. Άφησε το σώμα σου ελεύθερο να κατεβεί σιγά-σιγά. Ο αέρας σε κρατάει. Δοκίμασε.

Δεν μπορώ! Φώναξε ξανά ο Ντε-ε-ε. Φοβάμαι, εγώ δε βλέπω κανένα να με κρατά.

Τότε ο Ντικ-Ντικ-Ντικ ήρθε κοντά στον Ντε-ε-ε και του μίλησε καλόκαρδα.

Έλα Ντε-ε-ε. Θα σε βοηθήσω να κατεβείς.

Όχι! κούνησε το κεφαλάκι του δυο φορές ο Ντε-ε-ε. Θέλω τον μπαμπά. Εσύ δε με βοηθάς καλά, θα πέσω.

Δεν πέφτεις! Αγρίεψε τώρα ο Ντικ-Ντικ-Ντικ. Τα κιτρινοπράσινα φτερά του λαιμού του και του σβέρκου του σηκωθήκανε όρθια ολόγυρα και ανακατεύτηκαν άσχημα.

Μην είσαι ανόητος, έλα. Θα σε βοηθήσω.

Ο Ντε-ε-ε ο μικρός μελισσοφάγος το αποφάσισε. Ήρθε σιγανοπατώντας στην άκρη του μεγάλου κλαδιού και τώρα ήταν έτοιμος να πετάξει. Βέβαια, η καρδούλα του το ήξερε πόσο ακόμα φοβόταν... αλλά πάει πια. Η απόφαση είχε παρθεί. Εμπρός. 

Τάπα-τάπα-τάπα-τάπα... ακούστηκαν την ίδια στιγμή να χτυπούν τα φτεράκια από τους δυο μικρούς μελισσουργούς, καθώς ξαφνικά ξεκίνησαν μαζί ... [να πιουν νερό και να ξυπνήσουν την Τεστούντο].

ΕΛΕΝΗ ΒΑΛΑΒΑΝΗ

2 σχόλια:

  1. Χαριτωμένη ιστοριούλα!

    Μα,
    δεν θα πιστέψετε ότι:
    Ακριβώς αυτό το πουλάκι, το είδα την παραμονή πριν φύγουν για τη Βιρτζίνια, η πρωτοκόρη μας...!!!
    Έτρεξα να αρπάξω τη μηχανή μου,,, το τρόμαξα, πέταξε σαν ουράνιο τόξο!!!
    Για δυο χρόν ια τώρα, σκεπτόμουν ΤΙ είδος πουλάκι να ήταν... και απόψε! το ξανα-είδα, κι έμαθα και το όνομά του!!!!!!!!!!!
    Πόσα "Ευχαριστώ να σου πω" Αντώνη και Πόπη μας!

    Να είστε πάντα καλά.
    Υιώτα
    "αστοριανή", ΝΥ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πάντα είναι δύσκολο το πρώτο πέταγμα...όμως πρέπει να εχουμε το θαρρος να το κανουμε.. οπως το μικρό πουλάκι.. εμενα μου θύμισε ενα μικρο μου τετραστιχο.. που έγραψα όταν η εγγονή μου πέρασε στο πανεπιστήμιο.. και εφυγε μακρυα μας.. ηταν η πρωτη φορα που θα ήταν μόνη της.. ...και της είπα..
    Μικρό πουλί μου άνοιξες
    φτερά για να πετάξεις
    θα γίνω ίσκιος, στη φωτιά
    του ήλιου μην τα κάψεις.!!.......................να είστε καλά φίλοι μου..φιλώ σας

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Καλώς ήρθατε στα «ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ»! Το ιστολόγιο ενημερώνεται με πολλή αγάπη και σεβασμό για τους μικρούς μας φίλους. Κάθε σελίδα του συμπληρώνεται με μεράκι, όπως ένα παιδικό βιβλίο, φροντίζοντας ώστε να είναι καλαίσθητο κι ευχάριστο στα μάτια τους. Σας ευχαριστούμε που ομορφαίνετε την παρέα μας και μας δείχνετε την αγάπη σας με τα ευγενικά και ενθαρρυντικά σας σχόλια!