Τετάρτη, 8 Οκτωβρίου 2014

"Ο ΚΟΥΝΕΛΟΣ Ο ΕΔΟΥΑΡΔΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ"

Τα «ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ» έχουν τη χαρά να φιλοξενούν ένα χαρούμενο παραμύθι, πλούσιο σε εικόνες και μηνύματα για τη σημασία της φιλίας. Το έγραψε και μας το έστειλε η Δέσποινα Αρχοντίδου, αγαπημένη φίλη του ιστολογίου, σε εικονογράφηση της Αποστολίας Τσορμπατζίδου. Την ευχαριστώ πολύ για τη συνεργασία της μαζί μου κι εύχομαι να συνεχίσει να γράφει υπέροχα παραμύθια, με την ίδια αγάπη και ευαισθησία για τα παιδιά!

                                                                                                           Αντώνης Κρασάκης

 
— Καλημέρα, είπε ο κούνελος ο Εδουάρδος στη Λίτσα την πασχαλίτσα. Βλέπω ότι ο ουρανός αρχίζει και μαυρίζει…

— Λες; Λες να βρέξει; Και έχω τα ρούχα των παιδιών απλωμένα, απαντάει η Λίτσα η πασχαλίτσα και τρέχει για το σπιτάκι της.


 Στο μεταξύ, ο κούνελος ο Εδουάρδος κατηφόριζε για το κουνελοσπιτάκι του…

— Εεεε! Εδουάρδε, του φωνάζει ο Φώτης ο σπουργίτης, Πού πας τόσο βιαστικά; ενώ η Ρίνα η καρδερίνα από δίπλα, γελούσε πειραχτικά…

— Μα τρέχω, γιατί θα πιάσει μεγάλη βροχή! Ακούς εκεί... Να γελάτε με μένα είναι μεγάλη ντροπή! 
 

Μια και δυο, ο Φώτης και η Ρίνα έτρεξαν στη φωλιά τους στενοχωρημένοι για τη βροχή που θα ερχότανε, αλλά και επειδή γέλασαν με το φίλο τους τον Εδουάρδο. Μετά από αυτό, ο κούνελος ο Εδουάρδος πήγε στο σπίτι του να προστατευτεί από τη βροχή που θα ακολουθούσε και ξάπλωσε στα αγαπημένα του ροκανίδια.

 

Ο κούνελος ο Εδουάρδος δεν μπορούσε να κοιμηθεί απόψε. Πιθανόν να έφταιγαν τα πολλά καρότα που είχε φάει για βραδινό. Αλλά, σίγουρα, έφταιγε και ο καιρός! Έτσι, λοιπόν, άνοιξε την τηλεόραση…

Η δημοσιογράφος η Τότα η κότα, έλεγε τις ειδήσεις και ο κούνελος ο Εδουάρδος κάθισε να τις παρακολουθήσει...

  

Ξάφνου, βλέπει μέσα στην τηλεόραση κάτι μαγικό!!!  

Και αυτό δεν είναι άλλο, από το φαινόμενο που λέγεται ουράνιο τόξο, είπε η Τότα η κότα, που εμφανίζεται στον ουρανό μετά από μια δυνατή βροχή!!!

Τότε ο κούνελος ο Εδουάρδος είπε δυνατά:

— Αυτό είναι! Αυτή είναι η ευκαιρία μου, η βροχή που μόλις είχε ξεσπάσει...


Εν τω μεταξύ, το τηλέφωνο κουδούνιζε… Ήταν η Ρίνα η καρδερίνα… Ζητούσε συγχώρεση από το φίλο της τον Εδουάρδο, μιας και είχε γελάσει μαζί του λίγο πιο πριν.

— Συγγνώμη Εδουάρδε που γέλασα μαζί σου! Είμαστε φίλοι και οι φίλοι συμβουλεύουν! Δεν κοροϊδεύουν! είπε στον κούνελο τον Εδουάρδο και εκείνος τη συγχώρεσε, λαχταρώντας να της πει αυτό που είδε πριν από λίγο στην τηλεόραση… 


— Θα πάρεις τον άντρα σου, τον Φώτη τον σπουργίτη και θα έρθετε στο σπίτι μου.

— Μα, τέτοια ώρα και μέσα σ’ αυτή τη βροχή; Για ποιον λόγο, άραγε; αποκρίθηκε η Ρίνα η καρδερίνα.

— Γιατί, όταν τελειώσει η βροχή, θα δούμε με τα μάτια μας ένα φαινόμενο που ονομάζεται ουράνιο τόξο.


— Τι είναι το ουράνιο τόξο; ρώτησε αμέσως η Ρίνα η καρδερίνα και ο Εδουάρδος, όλο χαρά, άρχισε να της εξηγεί...

— Το ουράνιο τόξο είναι ένα πολύχρωμο, οπτικό φαινόμενο, όπου εμφανίζονται διάφορα χρώματα όταν οι ακτίνες του ήλιου πέφτουν πάνω σε σταγονίδια βροχής στην ατμόσφαιρά της γης. Έτσι, λοιπόν, είναι το ουράνιο τόξο! Για να παίξουμε και να χαρούμε τη βόλτα μας πάνω σ’ αυτό το χρωματιστό ουράνιο φαινόμενο!


— Ουάου! Τέλεια! Μπορούμε να πάρουμε και τα φαγητά μας και να κάνουμε ένα πολύ ωραίο πικ-νικ, απάντησε η Ρίνα η καρδερίνα.

— Ωωω! Ναι! Θα ήταν θαυμάσια ιδέα! Σας περιμένω στο σπίτι μου, λοιπόν! είπε ο κούνελος ο Εδουάρδος κι έκλεισαν το τηλέφωνο.
 

— Σήκω, Φώτη! Άστα τα παιχνίδια στον υπολογιστή... Δεν κοκκίνισαν ακόμη τα μάτια σου; Έχουμε έξοδο… Θα πάμε στον κούνελο τον Εδουάρδο, όταν τελειώσει η βροχή. Θα πάμε να ανέβουμε στο ουράνιο τόξο.

— Τι είναι πάλι τούτο; είπε ο Φώτης ο σπουργίτης.

— Πάμε και θα δεις, του είπε αποφασιστικά η Ρίνα η καρδερίνα.

 

Αφού ετοιμάστηκαν και βγήκανε το δρόμο, ο Φώτης ο σπουργίτης και η Ρίνα η καρδερίνα συνάντησαν τον Άκη τον σαλιγκαράκη. Είχε βγει για σεργιάνι, μιας και έβρεχε… Όλο χαρά, άρχισε να ρωτά τον Φώτη τον σπουργίτη και τη Ρίνα την καρδερίνα:

— Πού πάτε παιδιά με τέτοιον καιρό;

— Πάμε στον κούνελο τον Εδουάρδο, είπαν κι οι δυο. Πάμε για ν’ ανέβουμε όλοι μαζί στο ουράνιο τόξο! 

Ωωω! Αλήθεια; Να ‘ρθω κι εγώ μαζί σας;

Και δεν έρχεσαι; Στην πλάτη μας θα σε κουβαλήσουμε;

Γιούπιιιιιι! απάντησε ο Σάκης ο σαλιγκαράκης.


Καθώς προχωρούσαν αυτοί οι τρεις φίλοι, άρχισε να χτυπάει ξαφνικά το κινητό τηλέφωνο της Ρίνας της καρδερίνας. 

Ναι! Έλα Εδουάρδε, έγινε κάτι; Ααααα! Ωραία! Θα περάσουμε και από το σπίτι της Λίτσας της πασχαλίτσας. Αν είναι, να την ειδοποιήσουμε κι αυτήν! είπε η Ρίνα η καρδερίνα. Και έκλεισε το κινητό της.

— Τι; είπε ο Φώτης ο σπουργίτης. Το σπίτι της Λίτσας της πασχαλίτσας είναι πίσω από την παλιά βελανιδιά. Θα κουραστούμε… Άλλωστε, βρέχει…

— Θεέ και Κύριε, αποκρίθηκε η Ρίνα η καρδερίνα. Μην είσαι και από ζάχαρη;


— Εσύ Άκη, τι πιστεύεις; Θα λιώσουμε; Εγώ λατρεύω τον περίπατο στη βροχή, είπε χαρούμενα ο Άκης ο σαλιγκαράκης. Και μια και δυο φτάνουνε στο σπίτι της Λίτσας της πασχαλίτσας.

— Καλώς τα παιδιά! Τι κάνετε τέτοια ώρα μες στη νύχτα; Και μέσα σ’ αυτήν τη βροχή; 

— Μας στέλνει ο κούνελος ο Εδουάρδος να σου πούμε ότι, στο τέλος της βροχής θα πάμε ν’ ανέβουμε στο ουράνιο τόξο! Θέλεις να ‘ρθεις μαζί μας; είπε η Ρίνα η καρδερίνα και η Λίτσα η πασχαλίτσα δέχτηκε μονομιάς.

Αφού ξεκίνησαν όλοι μαζί τώρα για το σπίτι του κούνελου του Εδουάρδου, πήραν το αυτοκίνητο του άντρα της Λίτσας της πασχαλίτσας, για να πάνε πιο γρήγορα. Έτσι, λοιπόν, έφτασαν στο σπίτι του κούνελου του Εδουάρδου.


— Ωωωωωω! Καλώς τους, φώναξε ο κούνελος ο Εδουάρδος όλο χαρά! Αλλά, αργήσατε, τους είπε. Γιατί; ενώ ο Φώτης ο σπουργίτης τον κοίταξε λιγουλάκι αυστηρά.

Μόλις κεράστηκαν όλοι από το νόστιμο καροτοκέικ του φίλου μας του κούνελου του Εδουάρδου, περίμεναν με αγωνία να σταματήσει η βροχή και να εμφανιστεί το ουράνιο τόξο.

Ώσπου, ξαφνικά, τι να δουν; Ένα χρωματιστό φως! Ωωω! Ναι! Η βροχή είχε σταματήσει… Το ουράνιο τόξο ήταν εδώ, μπροστά τους!

— Εεεεε! Εδουάρδε, ξύπνα! Θα χάσεις το ουράνιο τόξο, του είπαν οι φίλοι του, μιας και είχε αποκοιμηθεί ο καημένος.

— Τι; Ποιος; Τι έγινε; είπε ο Εδουάρδος. Και τότε, σχεδόν εκστασιασμένος, ο Εδουάρδος έτρεξε προς το ουράνιο τόξο. Το ίδιο έκαναν και οι φίλοι του. Και με όλη τους την καρδιά ευχαριστήθηκαν το ουράνιο τόξο. Και κάθε φορά που έβρεχε, ήξεραν ότι…

 
Πάντα θα υπάρχει ένα χρωματιστό φως  
που θα τους δένει!!! 


Στη συνέχεια, μπορείτε να διαβάσετε και τις παρακάτω -σχετικές με το θέμα- αναρτήσεις!
 

3 σχόλια:

  1. Ευχαριστώ πολύ Κ.Αντώνη και για αυτό το παραμύθι!!! Έχω κι άλλες ιδέες και ελπίζω κάποια στιγμή να ξανασυνεργαστούμε!!! Το blog σας είναι υπέροχο και είναι μεγάλη μου τιμή που δημοσιεύτηκαν τα παραμύθια μου στο δικό σας blog!!!!
    Στην μνήμη του γλυκού μου κούνελου Εδουάρδου!!!

    Εστάλη στο facebook
    https://www.facebook.com/PaidikaXamogelaAntonisKrasakis

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Με το παραμύθι σου θα μείνει ο αγαπημένος σου κούνελος για πάντα "ζωντανός" στη μνήμη και στην καρδιά σου! Κι εγώ σ' ευχαριστώ που μπήκες στην παρέα μας και παρακολουθείς τα "ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ", αλλά και που μοιράστηκες μαζί μας το παραμύθι σου! Συνέχισε να αποτυπώνεις τις σκέψεις σου στο χαρτί… Γιατί το γράψιμο είναι μια ευχάριστη δημιουργία!
      Αντώνης

      Διαγραφή
    2. Σας ευχαριστώ πολύ Κ.Αντώνη!! Θα το συνεχίσω εννοείται, γιατί είναι κάτι που με ευχαριστεί!!..Και ελπίζω να μου ξαναβγεί παραμυθι!! Τα 'ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ" είναι ενα πολύ ενδιαφέρον και αξιόλογο blog και δεν θα μπορούσα να κανω διαφορετικά!!! ας ευχαριστώ και πάλι για την συνεργασία και εύχομαι να υπάρξουν και επόμενες!!!

      Εστάλη στο facebook
      https://www.facebook.com/PaidikaXamogelaAntonisKrasakis

      Διαγραφή

Καλώς ήρθατε στα «ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ»! Το ιστολόγιο ενημερώνεται με πολλή αγάπη και σεβασμό για τους μικρούς μας φίλους. Κάθε σελίδα του συμπληρώνεται με μεράκι, όπως ένα παιδικό βιβλίο, για να είναι καλαίσθητο κι ευχάριστο στα μάτια τους. Σας ευχαριστούμε που ομορφαίνετε την παρέα μας και μας δείχνετε την αγάπη σας με τα ευγενικά και ενθαρρυντικά σας σχόλια!