Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2014

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ


ΣΤΟΥΣ ΣΚΟΤΩΜΕΝΟΥΣ ΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ
(Λένα Παππά)

Μάτια κλειδωμένα, χέρια παγωμένα
κείτεται -δεκοχτώ χρονώ ήτανε δεν ήτανε-
για να έχω εγώ πουλιά-φτερά στα χέρια μου,
και συ στο σπιτάκι σου,
μια γλάστρα με βασιλικό στο πεζουλάκι
και τα παιδιά μας ξένοιαστα να χτίζουνε το μέλλον.

Η μάνα του τον περιμένει και δεν έρχεται,
η άνοιξή του παίζει και δεν τηνε ξέρει πια.
Στις φλέβες του αίμα σταματημένο και πικρό,
γυαλί σπασμένο ο κόσμος, σωριασμένο πάνω του.

Για να έχω εγώ τον άσπρο μου ύπνο
Και συ γαρίφαλο χαμόγελο στο στόμα σου,
για να χουν τα παιδιά μας το δικό τους ήλιο.


ΚΙΝΗΣΑΝ ΟΙ ΦΩΝΕΣ ΤΟΥΣ
(Ρούλα Ιωαννίδου-Σταύρου)

Κινήσαν οι φωνές τους
με τους τρελούς αγέρηδες να σμίξουν.
Να παραβγούν στο πάλεμα τους σιδηρόφραχτους.
Να πετάξουν πάνω από τις πύλες του Πολυτεχνείου.
Να περάσουν τα σύνορα της πρωτεύουσας
και να γιομίσει η Ελλάδα, ΕΛΛΑΔΑ!

Οι δικές τους οι φωνές
προτάσσουν το στήθος στα τανκς, στα τεθωρακισμένα
"των ελεύθερων αγωνιζομένων φοιτητών
των ελεύθερων αγωνιζομένων Ελλήνων"
άλλοτε μετουσιώνονται σε κραυγή: Ελευθερία
και άλλοτε σε αίμα: Και πάλιν Ε λ ε υ θ ε ρ ί α!


OΙ ΤΡΕΙΣ ΜΕΡΕΣ
(Kωστούλα Mητροπούλου) 

Ήταν του αύριο η γενιά,
δεκαοχτώ, δεκαεννιά,
ήταν χιλιάδες τα παιδιά
και τρία τα μερόνυχτα.

Tην πρώτη μέρα τραγουδούν,
την πρώτη νύχτα μάς καλούν,
την πρώτη μέρα η λευτεριά
γραμμένη λέξη με μπογιά.

Tη δεύτερη τη μέρα τους,
τη μάνα, τον πατέρα τους
καμώνονται πως τους ξεχνούν
κι όλη μέρα τραγουδούν.

Tην τρίτη τη φαρμακερή
φωνή λαλεί από το πρωί
το όνειρο να μη χαθεί
κι η ιστορία να γραφτεί.

Ήταν του σήμερα η γενιά,
παιδιά με ανοιχτή καρδιά,
τα σημαδέψαν στα τυφλά
και σκότωσαν τη Λευτεριά.



ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ
(Κώστας Μόντης)

Η σφαίρα που σε σκότωσε
πέρασε δίπλα από την καρδιά μου,
δίπλα απ την καρδιά μου έπεσες νεκρός,
δίπλα απ την καρδιά μου σ έθαψαν,
απάνω στον τάφο σου χτυπά.


ΜΙΚΡΟΣ ΤΥΜΒΟΣ
(Νικηφόρος Βρεττάκος)

Δίχως τουφέκι και σπαθί, με τον ήλιο στο μέτωπο,
υπήρξατε ήρωες και ποιητές μαζί. Είστε το Ποίημα.

Απλώνοντας το χέρι μου δε φτάνει ως εκεί
που ωραία λουλούδια σε υψηλό λειμώνας τις μορφές σας
λιτανεύει ο αέρας της αρετής. 

Ω παιδιά μου,
μπροστά σ' αυτό το Ποίημα μετράει μόνο η σιωπή.


ΤΟ ΠΡΟΣΚΛΗΤΗΡΙΟ 
(Κωστούλα Μητροπούλου)

Στο προσκλητήριο ήτανε χιλιάδες,
πλάι στους απόντες έμπαινε σταυρός.

Μετρήθηκαν για σιγουριά οι μανάδες,
κανείς δεν είπε τ’ όνομα «νεκρός».

Στο προσκλητήριο ήτανε παρόντες:
ένας καημός, μια μνήμη κι οι αριθμοί.

Ζούνε ανάμεσά τους κι οι απόντες
για πάντα θα θυμούνται οι ζωντανοί.

3 σχόλια:

  1. Εξαιρετική η επιλογή των ποιημάτων!!!!!!!!!!!!!!! Όπως πάντα!!!!!!!!!!

    Εστάλη στο facebook
    https://www.facebook.com/PaidikaXamogelaAntonisKrasakis

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ' ευχαριστώ καλή μου Ρούλα! Τα ποιήματα αυτά αποτελούν ένα μικρό αφιέρωμα στα ιδανικά του Πολυτεχνείου. Αυτά που σήμερα είναι τόσο επίκαιρα, όσο ποτέ... Αντώνης

      Διαγραφή
  2. Υπέροχο ποίημα κάθε χρόνο τέτοια μέρα ας τους τιμήσουμε...και ας φέρουμε στην μνήμη μας εκείνες τις μέρες.. να είστε καλά ..!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Καλώς ήρθατε στα «ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ»! Το ιστολόγιο ενημερώνεται με πολλή αγάπη και σεβασμό για τους μικρούς μας φίλους. Κάθε σελίδα του συμπληρώνεται με μεράκι, όπως ένα παιδικό βιβλίο, για να είναι καλαίσθητο κι ευχάριστο στα μάτια τους. Σας ευχαριστούμε που ομορφαίνετε την παρέα μας και μας δείχνετε την αγάπη σας με τα ευγενικά και ενθαρρυντικά σας σχόλια!