Κυριακή, 27 Δεκεμβρίου 2015

ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ ΣΥΝΘΕΣΕΙΣ ΜΑΘΗΤΩΝ (Μέρος 11)

Με αφορμή την ποιητική δημιουργία του Ευγένιου Τριβιζά «Η πολύ λαίμαργη φάλαινα που έφαγε τη θάλασσα», την οποία διαβάσατε σε προηγούμενη ανάρτηση, οι μαθητές και οι μαθήτριες της τάξης μας έφτιαξαν στο μάθημα της Γλώσσας τη δική τους ποιητική σύνθεση, με τίτλο: 
   
 «Ο πολύ λαίμαργος λύκος που έφαγε το δάσος»


Τα «ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ» δημοσιεύουν τα ποιήματα που έγραψαν -σε συνεργασία- ο Δημήτρης και ο Ξενοφών, η Εύα και η Κατερίνα. Θα ακολουθήσουν ποιήματα και άλλων μαθητών/τριών.   

                                                                                                 Απολαύστε τα!!!

Μια φορά κι έναν καιρό
σε ένα μακρινό δασάκι,
υπήρχε ένα πολύ κακό
και λαίμαργο λυκάκι.

Το μικρόσωμο ζωάκι
ήτανε πολύ παχύ
και του άρεσε να τρώει
το πολύ καλό φαΐ.

Αυτός ο λύκος ήτανε
και λίγο πονηρός.
Κατάφερε να γίνει
της αγέλης του αρχηγός!

Μια μέρα, ξύπνησε πρωί,
τον πόναγε η κοιλιά του
και άρχισε να τριγυρνά
έξω απ’ τη φωλιά του.

Ξαφνικά, από την πείνα του,
του ήρθε μια ιδέα,
να φάει όλο το δάσος
και την αγέλη του παρέα.

Και άρχισε να τρώει
ό,τι έβλεπε μπροστά του,
μέχρι που φούσκωσε αρκετά
ολόκληρη η κοιλιά του.
 
Μετά απ’ το γλέντι πίστεψε
«την είχε βγάλει καθαρή»,
όμως, τον παραμόνευαν
τέσσερις κυνηγοί.

Ο λύκος τρόμαξε πολύ
κι έβγαλε απ’ το φόβο του
μια δυνατή κραυγή,
αφού δεν υπήρχε μέρος να κρυφτεί.

Απ’ την κοιλιά του έβγαλε
ό,τι είχε καταπιεί
και μες στο δάσος έτρεξε
αμέσως να κρυφτεί.

Από κείνη την ημέρα
 
πέρναγε πολύ ωραία, 
το δάσος αγαπούσε 
και μ όλους έκανε παρέα.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΜΠΟΥΛΟΣ
ΞΕΝΟΦΩΝ ΜΠΑΛΤΑΣ

**********************************************************
 

Ο κυρ Λύκος, ο Βαγγέλης
μες στο δάσος τριγυρνάει,
στο κρανίο τα ‘χει πάρει
κι όλους θέλει να τους φάει.

Τα λουλούδια τού μυρίζουν,
τα πουλιά τον εκνευρίζουν,
οι λαγοί τον νευριάζουν
και τα βατράχια που κοάζουν.

Μύγες, σφήκες και μελίσσια,
τα κατάπιε όλα στα ίσια,
δέντρα, θάμνους και πουρνάρια,
βάτραχους, λαγούς, λιοντάρια.

Τώρα, μόνος τριγυρνάει
μες στο δάσος ξεφυσάει.
Σε τοπίο ξερό γυρνάει,
μόνος του κακά περνάει.

Η κοιλιά του η φουσκωμένη
τονε σέρνει πέρα δώθε.
Τι δε θα δινε ο καημένος
να ήταν όλα, όπως τότε...

Το σαγόνι του ανοίγει
και φωνάζει δυνατά,
βγάζει ευθύς απ την κοιλιά του
ζώα, δέντρα και φυτά.

ΕΥΑ ΔΕΔΕ
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΠΕΚΟΥ

2 σχόλια:

  1. Μπράβο παιδιά! Γράψατε καταπληκτικά ποιήματα! Γέλασα πολύ με τα παθήματα του λύκου σε κάθε ποίημα! Συνεχίστε να γράφετε στίχους... Έχετε ταλέντο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σας ευχαριστούμε πάρα πολύ για τα καλά σας λόγια. Θα συνεχίζουμε να προσπαθούμε.

      Διαγραφή

Καλώς ήρθατε στα «ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ»! Το ιστολόγιο ενημερώνεται με πολλή αγάπη και σεβασμό για τους μικρούς μας φίλους. Κάθε σελίδα του συμπληρώνεται με μεράκι, όπως ένα παιδικό βιβλίο, για να είναι καλαίσθητο κι ευχάριστο στα μάτια τους. Σας ευχαριστούμε που ομορφαίνετε την παρέα μας και μας δείχνετε την αγάπη σας με τα ευγενικά και ενθαρρυντικά σας σχόλια!