Σάββατο, 28 Μαΐου 2011

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΜΥΘΟΥΣ ΤΟΥ ΑΙΣΩΠΟΥ...

«Ο ΓΑΪΔΑΡΟΣ ΚΑΙ Η ΣΚΙΑ ΤΟΥ»

Κάποτε, ένας ταξιδιώτης ήθελε να διασχίσει μια μεγάλη και έρημη περιοχή. Για να μπορέσει να κάνει το ταξίδι αυτό, αποφάσισε να νοικιάσει ένα γάιδαρο, μαζί με το αφεντικό του.


Ξεκίνησαν πρωί πρωί, ο ταξιδιώτης επάνω στο γάιδαρο και το αφεντικό του γαïδάρου δίπλα του με τα πόδια, κρατώντας το χαλινάρι. Το μεσημέρι που ο ήλιος ήταν ψηλά και η ζέστη είχε γίνει αφόρητη, έκαναν μια στάση για να ξαποστάσουν. Ο ταξιδιώτης κατέβηκε απ’ το γάιδαρο και κάθισε να ξεκουραστεί στη σκιά του γαϊδάρου, μιας και στην περιοχή που ταξίδευαν δεν υπήρχε βλάστηση.

«Σήκω από κει, αμέσως! Η θέση αυτή είναι δική μου!», φώναξε το αφεντικό του γαϊδάρου.

«Μα, αφού σε πλήρωσα!», είπε ο ταξιδιώτης. 

«Ναι, με πλήρωσες για το γάιδαρο, αλλά όχι και για τη σκιά του», είπε το αφεντικό του γαϊδάρου. Και έτσι οι δυο άντρες συνέχισαν να μαλώνουν, για τη σκιά του γαϊδάρου.

Εν τω μεταξύ, ο γάιδαρος που βαρέθηκε να ακούει τις φωνές τους αποφάσισε να φύγει, για να βρει την ησυχία του. Έτσι, οι δυο άντρες έμειναν μόνοι τους, χωρίς σκιά να ξαποστάσουν και χωρίς το μέσον για να συνεχίσουν το ταξίδι τους.

«ΤΟ ΜΟΝΟΦΘΑΛΜΟ ΕΛΑΦΙ»

Ένα ελάφι έχασε το ένα του μάτι μια μέρα που το κυνηγούσαν κάποιοι κυνηγοί. Στην προσπάθειά του να σωθεί, ένα κλαδί μπήκε στο μάτι του και δυστυχώς, τυφλώθηκε.


Από τότε, λοιπόν, είχε μεγάλη αγωνία, επειδή δεν έβλεπε καλά. Έπρεπε να είναι προσεκτικό και να γυρίζει το κεφάλι του δεξιά κι αριστερά, για να μπορεί να βλέπει αν κάποιος το κυνηγάει. Μια μέρα, έφτασε σε μια όμορφη πλαγιά με πολλά δέντρα που ήταν κατηφορική και έφτανε μέχρι τη θάλασσα.

«Πολύ ωραίο μέρος», σκέφτηκε το ελάφι. «Εδώ μπορώ να ζω και να βόσκω με ασφάλεια. Δε χρειάζεται να προσέχω και να γυρίζω το κεφάλι μου δεξιά κι αριστερά. Θα έχω πάντα το γερό μου μάτι προς την πλαγιά και το τυφλό μου μάτι προς τη θάλασσα, αφού από τη θάλασσα δεν υπάρχει κίνδυνος».

Πέρασε, λοιπόν, ο καιρός και το ελάφι ζούσε εκεί ευτυχισμένο. Ώσπου μια μέρα περνούσε μια βάρκα που οι επιβάτες της ήταν κυνηγοί. Μόλις είδαν το ελάφι που έβοσκε χαρούμενο, ετοίμασαν τα τόξα τους και του έριξαν τα βέλη τους.

Το καημένο το ελάφι έπεσε στο χώμα και, καθώς ξεψυχούσε, κατάλαβε το λάθος του και είπε: «Εγώ φυλαγόμουν από τη στεριά κι ο θάνατος ήρθε απ’ τη θάλασσα».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Καλώς ήρθατε στα «ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ»! Το ιστολόγιο ενημερώνεται με πολλή αγάπη και σεβασμό για τους μικρούς μας φίλους. Κάθε σελίδα του συμπληρώνεται με μεράκι, όπως ένα παιδικό βιβλίο, φροντίζοντας ώστε να είναι καλαίσθητο κι ευχάριστο στα μάτια τους. Σας ευχαριστούμε που ομορφαίνετε την παρέα μας και μας δείχνετε την αγάπη σας με τα ευγενικά και ενθαρρυντικά σας σχόλια!