Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2011

"ΔΩΡΟ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ"

Εδώ και πολλά χρόνια ο κόσμος γιόρταζε τα Χριστούγεννα με περισσότερη κατάνυξη. Σ’ ένα μακρινό χωριό, λοιπόν, ο παπάς έκανε κάθε χρόνο μια φάτνη στη μέση της εκκλησίας, την παραμονή των Χριστουγέννων. Οι κάτοικοι πήγαιναν πρώτα πρώτα στην εκκλησία, για ν’ ακούσουν τη θεία λειτουργία, γονάτιζαν κι άναβαν το κεράκι τους μπροστά στη φάτνη.


Κάθε κεράκι έπρεπε να σβήσει από μόνο του, λιώνοντας σιγά σιγά, γι’ αυτό γύρω από τη φάτνη ήταν αμέτρητα κεράκια, όσα και οι πιστοί κι η εκκλησία λαμποκοπούσε κι έφεγγε, σαν να ήταν ο ήλιος μέσα της. Όταν η λειτουργία τελείωνε, ο κόσμος πήγαινε στα γύρω κεντράκια, για να φάει και να πιει, να γλεντήσει τη χαρά του για τη γέννηση του Χριστού. Οι χωριανοί άρχιζαν τις προετοιμασίες για τα Χριστούγεννα εβδομάδες πριν.

Οι νοικοκυρές έψηναν κουλούρια, πίτες και γλυκά κι οι άντρες έβαφαν την πλατεία του χωριού, την εκκλησία και τα σπίτια τους. Ο παπάς με τα παιδιά του σχολείου και τους δασκάλους σκάλιζε τα ζώα της φάτνης στο ξύλο, τους τρεις μάγους, τους βοσκούς, το αστέρι, την Παναγία και τον Χριστό. Το βράδυ της παραμονής όλα ήταν έτοιμα κι οι άνθρωποι ντυμένοι με τα καλά τους πήγαιναν στην εκκλησιά κι άφηναν μπροστά στη φάτνη ένα δώρο για τον Χριστό, ό,τι μπορούσε ο καθένας. 

Η Μαρία, που ήταν έξι χρονών, πήγαινε κι αυτή κάθε χρόνο με τους γονείς της στην εκκλησία κρατώντας το καλαθάκι με τα κουλούρια που είχε φτιάξει για το νεογέννητο Χριστό. Εκείνο το χρόνο, όμως, η μητέρα της αρρώστησε, κι ο πατέρας της ταξίδεψε σε μια μεγάλη πόλη για να βρει δουλειά και να τα βγάλει πέρα με τα φάρμακα και τα άλλα έξοδα. Ούτε δραχμή δεν τους περίσσευε, για ν’ αγοράσουν δώρο στον Χριστό. Πώς να πάει στην εκκλησία η Μαρία με άδεια χέρια;

Την ώρα που χτύπησαν οι καμπάνες, η Μαρία μπήκε δειλά δειλά στην εκκλησία και κρύφτηκε πίσω από μια κολόνα. Δεν ήθελε να τη δει κανείς με τα χέρια αδειανά. Οι άλλοι προσκυνούσαν τον Χριστό, άναβαν το κεράκι τους και του πρόσφεραν το δώρο τους. Εκείνη γονάτισε κοιτάζοντας τη φάτνη από μακριά και ψιθύρισε: 

- Αχ, Παναγίτσα μου, φέτος δε θα έρθω στη λειτουργία. Δεν έχω να χαρίσω τίποτε στο παιδί σου που γεννήθηκε. Η μητέρα μου αρρώστησε. Δεν έχουμε καθόλου χρήματα. Θα εξηγήσεις στον Χριστό γιατί δεν του έφερα δώρο;

Ο κόσμος είχε αρχίσει να ψάλλει μαζί με τον παπά το «Χριστός γεννάται σήμερον». Τα μάτια της Μαρίας θόλωσαν από τα δάκρυα, βγήκε από την κρυψώνα της κι έτρεξε προς το σπίτι της. Δεν είχε κάνει ούτε τρία βήματα, όταν άκουσε πίσω της μια φωνή να τη ρωτάει:

- Γιατί κλαις, κοριτσάκι μου, μια τέτοια χαρούμενη μέρα;

Ήταν μια γριούλα με γλυκό πρόσωπο και μάτια γεμάτα καλοσύνη.

- Κλαίω, γιαγιάκα, γιατί δεν μου περισσεύει ούτε μια δεκάρα, για ν’ αγοράσω ένα δώρο στον Χριστό.

- Γι’ αυτό κλαις, Μαρία; Ο Χριστός ευχαριστιέται και μόνο που τον σκέφτεσαι. Και μόνο που τον αγαπάς. Να, κοίταξε εκείνον το θάμνο με τα πράσινα φύλλα. Γιατί δεν κόβεις ένα μπουκέτο να του το πας;

Το κορίτσι σταμάτησε τα κλάματα, έσκυψε, κι άρχισε να κόβει ένα μπουκέτο από κλαδιά. Έκοψε αρκετά, ώσπου η αγκαλιά της δεν χωρούσε πια άλλα.

- Φτάνουν αυτά, γιαγιάκα; ρώτησε τη γριούλα κοιτάζοντας πίσω της, αλλά εκείνη είχε εξαφανιστεί. Η Μαρία με τα κλαδιά στην αγκαλιά της προχώρησε θαρρετά και μπήκε στην εκκλησία μ’ ένα χαμόγελο αγαλλίασης. Όλα έλαμπαν στο φως των κεριών. Ο κόσμος έψελνε με κατάνυξη. Περπάτησε πάνω στο κόκκινο χαλί που απλωνόταν μπροστά στη φάτνη κι απόθεσε το δώρο της.

- Κοιτάτε αυτό το κοριτσάκι, είπε χαμηλόφωνα μια γυναίκα. Φέρνει κλαδιά από θάμνους στον Χριστό. Και μη χειρότερα. Όταν τελείωσε το τροπάριο ακούστηκαν ψίθυροι στην εκκλησία.

- Κοιτάξτε, κοιτάξτε τα κλαδιά των θάμνων!

Η Μαρία ήταν ακόμα γονατιστή με σταυρωμένα τα χέρια της. Ακούγοντας τις φωνές, σήκωσε το κεφάλι της τρομοκρατημένη και είδε τα κλαδιά, τα δικά της κλαδιά, να έχουν ανθίσει και να έχουν βγάλει κάτι όμορφα κόκκινα λουλούδια που έμοιαζαν με αστέρια.

- Μα τι έγινε;

- Θαύμα!

- Ήτανε θάμνοι κι έβγαλαν λουλούδια!

Ο παπάς και το πλήθος γονάτισαν μπροστά στη φάτνη, δοξολογώντας τον Χριστό γι’ αυτό το ανεξήγητο φαινόμενο. 

Η γριούλα –ποια να 'ταν άραγε;– είχε δίκιο. Το δώρο που δίνεται από την καρδιά είναι το πιο αξιόλογο δώρο. Τα φτωχά κλαδάκια ήταν το πιο σημαντικό δώρο που είχε πάρει ο Χριστός εκείνη τη μέρα.

Από τότε, κάθε χρόνο, τις μέρες των Χριστουγέννων, αυτοί οι θάμνοι ανθίζουν με τα αμέτρητα κόκκινα αστράκια τους, κι ο κόσμος τα ονομάζει «Λουλούδια των Χριστουγέννων». Από το μακρινό εκείνο χωριό έφτασαν και στην πατρίδα μας κι ο κόσμος τα ονόμασε «Άστρα του Χριστού».  

Το λουλούδι λέγεται αλεξανδρινό. Ανθίζει Δεκέμβριο με Ιανουάριο και η ανθοφορία του διαρκεί 6-8 εβδομάδες.
 
ΠΗΓΗ: ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ «ΝΑ ΤΑ ΠΟΥΜΕ; ΝΑ ΤΑ ΠΕΙΤΕ!»/ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ
                Ελένη Χουκ-Αποστολοπούλου


Στη συνέχεια, μπορείτε να διαβάσετε και την παρακάτω -σχετική με το θέμα- ανάρτηση!

16 σχόλια:

  1. Oλοι ξέρουμε το αλεξανδρινό,αλλά πολλοί λίγοι είναι αυτοί που ξέρουν αυτήτην ιστορία.Ήταν ευκαιρία να την μάθουμε.Εγώ όμως θα συμπληρώσω και κάτι άλλο.Το πολυτιμότερο δώρο που θα μπορούσαμε να προσφέρομε στον Χριστό μας είναι εκείνο που μας πρόσφερε ο ίδιος τόσο απλόχερα και δυστυχώς λείπει στις μέρες μας.Τί είναι αυτο; Η ΑΓΑΠΗ.Η΄αγάπη προς τον συνάνθρωπό μας!!!!!!!!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Τι όμορφη ιστορία, παιδια!
    Είναι πανέμορφα αυτά τα λουλούδια που ανθίζουν με τον τρόπο τους τέτοια εποχή. Θα τη διαβάσω στα παιδιά αυριο!
    Να έχετε μια όμορφη εβδομάδα!

    Ευχαριστουμε!!...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πολυ μου αρεσε αυτη η ιστορια,ειναι καλο να ξερεις την ιστορια ενος λουλουδιου που ειναι τοσο ομορφο.Ειναι ενα θαυμασιο δωρο για τα Χριστουγεννα!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ΤΟ ΛΟΥΛΟΥΔΑΚΙ ΕΙΧΕ ΠΟΛΥ ΟΜΟΡΦΗ ΙΣΤΟΡΙΑ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ΠΟΛΥ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΗ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ ΚΟΡΙΤΣΙΟΥ..ΜΕ ΣΥΓΚΙΝΗΣΕ ΠΟΛΥ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Τι όμορφη και τρυφερή ιστορία.... Με συγκίνησε πολύ!
    Ευχαριστώ που μου τη μάθατε....
    Ναι, το ωραιότερο δώρο είναι το δώρο της καρδιάς!!!!
    Καλημέρα και καλό Σ/Κ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Εριέττα ΠερυσινάκηΔευτέρα, 15 Δεκεμβρίου, 2014

    ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡΟΧΟ!!!!!

    Εστάλη στο facebook
    https://www.facebook.com/PaidikaXamogelaAntonisKrasakis

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. τι γλυκιά ιστορία!!!!!!

    Εστάλη στο facebook
    https://www.facebook.com/PaidikaXamogelaAntonisKrasakis

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Ωραία ιστορία! Πολύ συγκινητική!!! (':
    Ξέρετε αν η ιστορία αυτή είναι αληθινή? και σε ποιο χωριό αναφέρεται? (λέγεται "Αλεξανδρινό" - γιατί σχετίζεται με την Αλεξάνδρια?)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Πολυ ομορφο Αντωνη!Ευχες για ομορφα Χριστουγεννα απο το βροχερο νησι μας!!!!

    Εστάλη στο facebook
    https://www.facebook.com/PaidikaXamogelaAntonisKrasakis

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ. !!!!

    Εστάλη στο facebook
    https://www.facebook.com/PaidikaXamogelaAntonisKrasakis

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. ΚΑΛΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Εστάλη στο facebook
    https://www.facebook.com/PaidikaXamogelaAntonisKrasakis

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Είναι, η ιστορία τούτη από εκείνες που ομορφαίνουν τις μέρες και τις νύχτες τις άγιες !!!!!!!!!!!!!!!! Είναι το θαύμα, που ανθίζει η καρδιά και μυρίζει η καλοσύνη και η προσφορά !!!!!!!!!!!!!! Είναι η Πίστη στο μεγάλο, που όλα τα κάνει δυνατά!!!!!!!!!!!! Είναι η γλυκύτητα του νεογέννητου, που χύνεται - θυμίαμα αγάπης και κατανόσης και συμπόνιας - στων ανθρώπων τα πάθη και τα βάσανα!!!!!!!!!!!!!!!

    Καλά Χριστούγεννα, Αντώνη!!!!!!!!!!!! Με ανθισμένα άστρα και κόκκινα λουλούδια αγάπης!!!!!!!!!!!!!!!!

    Εστάλη στο facebook
    https://www.facebook.com/PaidikaXamogelaAntonisKrasakis

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Μπέττυ ΑποσπόρηΠέμπτη, 17 Δεκεμβρίου, 2015

    Ζεστή, τρυφερή και συγκινητική η ιστορία της μικρής Μαρίας! Όμορφη, κόκκινη και μαγική η ιστορία του Αλεξανδρινού!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Τι ομορφη ιστορία για το ομορφο αυτό λουλουδι ..και τι ωραίο συναισθημα που μας δινει διαβαζοντας τη.!! ενα ωραίο παραδειγμα για τα υλικα αγαθα και τα άυλα της καρδιας φιλε μου να είστε καλα και να περάσετε ομορφα τις γιορτινες μερες που θα έρθουν.. καλο σου βραδυ...!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Η συγκινητική αυτή ιστορία-θρύλος που αναφέρεται στο αλεξανδρινό, το γνωστό σε όλους μας «Λουλούδι των Χριστουγέννων», περιλαμβάνεται μέσα σε ένα ανθολόγιο με λοιπές αγιοβασιλιάτικες, γιορτινές ιστορίες και χριστουγεννιάτικα έθιμα, μικρά κι ευχάριστα ποιήματα και διηγήματα, γραμμένα από μια συντροφιά των γνωστότερων Ελλήνων συγγραφέων της παιδικής μας λογοτεχνίας.

    Αποτελεί το ωραιότερο χριστουγεννιάτικο δώρο για τα παιδιά. Μας μεταφέρει, μέσα από την ολάνθιστη γραφή του θαύματος, το χρώμα και το άρωμα των Χριστουγέννων, αλλά και το μήνυμα πως μόνο τα δώρα που γίνονται μέσα από την καρδιά μας, έχουν αξία και είναι αληθινά και όχι εκείνα που δωρίζονται για λόγους εντυπωσιασμού.

    Το αλεξανδρινό, το εκπληκτικό χειμερινό άνθος, έχει τις ρίζες του στο Μεξικό και στην Κεντρική Αμερική. Η Ευρώπη το ανακάλυψε στις αρχές του 19ου αιώνα, όταν το 1804 ο Γερμανός φυσιογνώστης Alexander von Humboldt παρατήρησε το φωτοβόλο κόκκινο φυτό σε ένα ταξίδι του στην Αμερική, μαγεύτηκε και το πήρε στην πατρίδα του.

    Σας ευχαριστώ πολύ για τα σχόλιά σας στην όμορφη αυτή ιστορία, για ένα τέλειο φυτό! Είναι πλασμένη με αγάπη και μαγεία! Εύχομαι σε όλους καλά κι ευλογημένα Χριστούγεννα, με υγεία και αγάπη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Καλώς ήρθατε στα «ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ»! Το ιστολόγιο ενημερώνεται με πολλή αγάπη και σεβασμό για τους μικρούς μας φίλους. Κάθε σελίδα του συμπληρώνεται με μεράκι, όπως ένα παιδικό βιβλίο, φροντίζοντας ώστε να είναι καλαίσθητο κι ευχάριστο στα μάτια τους. Σας ευχαριστούμε που ομορφαίνετε την παρέα μας και μας δείχνετε την αγάπη σας με τα ευγενικά και ενθαρρυντικά σας σχόλια!