Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013

ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΙΑ


«Η ΕΛΙΑ»

Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε σε μια φτωχογειτονιά ένα φτωχό, μα πολύ καλόκαρδο κορίτσι, που το έλεγαν Ελιά. Κάθε μέρα γύριζε στη γειτονιά της, έβλεπε τον κόσμο να ζει φτωχός και δυστυχισμένος κι επέστρεφε στο σπίτι της πολύ στενοχωρημένη!

Κάτι πρέπει να κάνω να τους βοηθήσω, σκεφτόταν. Κι από την άλλη μέρα, κιόλας, άρχισε. Βγήκε στη γειτονιά, κράτησε τα παιδιά της γειτόνισσας για να πάει να δουλέψει και να μπορεί να φέρει στα παιδιά της λίγο φαΐ.

Μια άλλη μέρα πήγε σε μια γριούλα που ήταν άρρωστη, της μαγείρεψε, της σκούπισε το σπίτι, την έπλυνε, την τάισε. Την άλλη μέρα, πάλι, έβγαλε τον παράλυτο γέρο με το καρότσι του βόλτα, για να πάρει αέρα και ήλιο.

Τα βράδια γύριζε κατάκοπη, μα ευχαριστημένη που είχε καταφέρει να δώσει λίγη χαρά στους φτωχούς ανθρώπους.

Οι μέρες περνούσαν κι η Ελιά όλο δούλευε, όσο αδυνάτιζε. Μα έβλεπε πως ό,τι κι αν έκανε, ο κόσμος ήταν πάντα φτωχός και δυστυχισμένος. Αυτό τη στενοχωρούσε πάρα πολύ κι έτσι στενοχωρημένη καθώς ήταν, κάθισε στην αυλή του σπιτιού της και συλλογιζόταν.

Τι να κάνω, τι να κάνω. Δεν μπορώ να βλέπω τόση δυστυχία. Το σπουργίτι που την είδε τόσο στενοχωρημένη και που την αγαπούσε, γιατί κάθε μέρα του έριχνε σπόρους και ψίχουλα, δεν άντεξε και πέταξε βαθιά στο δάσος. Εκεί βρήκε την καλή νεράιδα και της είπε:

Τρέξε, καλή νεράιδα, η Ελιά είναι πολύ στενοχωρημένη, χλωμή κι αδύνατη. Η καλή νεράιδα, ανήσυχη, έτρεξε στην αυλή της Ελιάς και τη ρώτησε:

Τι έχεις, Ελιά μου, κι είσαι τόσο λυπημένη;

Αχ, καλή μου νεράιδα. Δεν μπορώ να βλέπω τόση φτώχεια και δυστυχία γύρω μου.

Και τι θέλεις, δηλαδή;

Θέλω να τους γίνω χρήσιμη, θέλω να τους προσφέρω κάτι πολύτιμο που να τους δώσει ζωή και χαρά.

Το θέλεις, αλήθεια, τόσο πολύ;

Και βέβαια το θέλω, δε βλέπεις πως έλιωσα από τη στενοχώριά μου;

Τότε σταμάτησε να στενοχωριέσαι, θα σε κάνω αυτό που θέλεις. Και τσουπ! την άγγιξε με το ραβδάκι της κι αμέσως, η Ελιά έγινε ένα μεγάλο δέντρο, που έβγαλε φύλλα, λουλουδάκια άσπρα, που μετατράπηκαν σε ελιές πράσινες, μωβ και μαύρες. Έπεσαν στη γη, τα κουκούτσια φύτρωσαν, έγιναν δεντράκια και σχημάτισαν ένα μεγάλο ελαιώνα.

Ήρθαν οι γείτονες, μάζεψαν τις ελιές, έβγαλαν λάδι, έφαγαν, χόρτασαν, ρόδισαν τα μαγουλά τους, ζωήρεψαν κι άρχισαν να χαμογελούν και να ζουν ευτυχισμένοι.

Για να ευχαριστήσουν την Ελιά και να της δείξουν την αγάπη τους, πήραν το λάδι τους, το έβαλαν στο καντήλι, για να θυμίζουν στην Παναγιά και στον Χριστό την καλοσύνη της Ελιάς και την αγάπη της για τον κόσμο.

Κι η Παναγιά, με τη σειρά της, την ευλόγησε. Κι ο Χριστός κάτω απ’ την Ελιά ήρθε και ξεκουράστηκε.

Κι εκείνη, καμάρωνε ευχαριστημένη στη μέση του ελαιώνα και φρόντιζε, όταν έρχονταν οι άνθρωποι να τη μαζέψουν, να ‘ναι γεμάτη καρπούς, για να χορταίνουν οι φτωχοί και να φωτίζονται απ’ τις καντήλες όλες οι εκκλησιές.


«ΤΟ ΚΑΛΑΜΙ ΚΑΙ Η ΕΛΙΑ»

Μια φορά κι έναν καιρό, δίπλα σε μια ελιά, είχε φυτρώσει ένα καλάμι. Η ελιά ήταν ένα μεγάλο και δυνατό δέντρο, με πολλά κλαδιά που κρατούσαν τα φύλλα τους όλη τη χρονιά και κάθε δύο χρόνια έγερναν από το βάρος του καρπού.

Το καλάμι, πάλι, ήτανε ψηλόλιγνο, με καταπράσινα στενόμακρα φύλλα, με ωραιότατα, παράξενα λουλούδια που έμοιαζαν με τσαμπιά κι είχαν το σχήμα του αδραχτιού. Η ελιά ολοένα καυχιόταν:

Τι είσαι εσύ μπροστά μου; έλεγε στο καλάμι. Εγώ είμαι ένα δέντρο μεγάλο, δυνατό, ευλογημένο. Οι άνθρωποι με λατρεύουν, γιατί τους δίνω τις ελιές και το λάδι μου, τους δίνω ξερόκλαδα για να ζεσταίνονται και δίνω ξύλα για να φτιάχνουν ακριβά έπιπλα. Είμαι μεγάλη, ψηλή, γερή! Εσύ, είσαι ένα αδύναμο πραγματάκι, που λυγίζεις μπροστά σε όλους τους ανέμους και τους προσκυνάς. Δεν μπορώ να καταλάβω, πώς έχεις την τόλμη να φυτρώνεις πλάι μου.

Το καημένο το καλάμι, που ήταν από φυσικού του ντροπαλό, τ’ άκουγε όλα αυτά και δεν έλεγε τίποτα. Ούτε και θύμωνε, γιατί αυτό δεν είχε να καυχηθεί για τίποτα...

Κάποτε, ήρθε ένας χειμώνας βαρύς κι άρχισε να φυσάει ένας αέρας δαιμονισμένος που χτυπούσε με μανία την ελιά, ώσπου, στο τέλος, την ξερίζωσε... Το καλάμι, με το πρώτο φύσημα του ανέμου, έγειρε, λυγερό καθώς ήταν, προς το νερό κι έτσι, ο άνεμος περνούσε από πάνω του, χωρίς να το πειράζει... 

Κι όταν η καταιγίδα σταμάτησε κι ο άνεμος έπαψε να φυσάει, η ελιά απόμεινε πεσμένη στο χώμα, ενώ το καλάμι σηκώθηκε πάλι όρθιο και λυγερό, όπως και πριν. Βλέπετε... το καλάμι ήξερε να υποχωρεί, εκεί που ένιωθε ότι δεν είχε δύναμη ν’ αντισταθεί, ενώ η ελιά πλήρωσε με τη ζωή της την υπερηφάνειά της.

 

«Η ΞΕΡΗ ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΕΛΙΑΣ»

Όταν σταυρώθηκε ο Χριστός και απλώθηκε η θλίψη στον κόσμο, μάδησαν τα φύλλα των δέντρων. Ακόμη και οι βράχοι σκίστηκαν στα δύο. Μόνο η ελιά έμεινε έτσι, όπως ήταν, χωρίς να πέσουν τα φύλλα της. Τα άλλα δέντρα πειράχτηκαν και ρώτησαν γιατί. Κι εκείνη τους απάντησε:

– Εσάς σας πέσανε τα φύλλα, μα φύλλα θα ξανακάνετε. Εμένα δεν πέσανε τα φύλλα, μα το ξέρει η καρδιά μου...

Γι αυτό και η καρδιά της ελιάς είναι πάντα ξερή.

ΛΑΪΚΟΣ ΜΥΘΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΝΑΞΟ


Στη συνέχεια, μπορείτε να διαβάσετε και τις παρακάτω -σχετικές με το θέμα- αναρτήσεις!

11 σχόλια:

  1. Φέτος το θέμα που δουλεύουμε στην Ε.Ζ. είναι η ελιά. Καταλαβαίνεις πόσο με βοήθησες! Ευχαριστώ πολύ!

    Εστάλη στο facebook
    https://www.facebook.com/PaidikaXamogelaAntonisKrasakis

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χαίρομαι γι' αυτό, Domna! Μέσα από τα παραμύθια θα ανατρέξεις και στα ποιήματα για την ελιά και το λάδι! Καλή εβδομάδα να έχεις! Αντώνης

      Διαγραφή
    2. Έχω μαζέψει ήδη πολύ υλικό, αλλά εσύ με την υπέροχη ιστοσελίδα σου το εμπλούτισες! Να 'σαι καλά και πάντα ορεξάτος για καινούρια πράγματα. Καλή βδομάδα κι από μένα.

      Εστάλη στο facebook
      https://www.facebook.com/PaidikaXamogelaAntonisKrasakis

      Διαγραφή
    3. Domna, μπορείς επίσης, να επισκεφθείς το σύνδεσμο με τη νέα ανάρτηση: ΠΑΖΛ: ΕΛΙΑ, ΣΥΜΒΟΛΟ ΓΑΛΗΝΗΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΣ
      http://akrasakis.blogspot.gr/2013/11/blog-post_4013.html

      Διαγραφή
    4. Α-ΠΙ-ΣΤΕΥ-ΤΟΣ! Τελεία και παύλα! Δε μεταδίδω άλλο! Χαχαχα.

      Εστάλη στο facebook
      https://www.facebook.com/PaidikaXamogelaAntonisKrasakis

      Διαγραφή
  2. Βασιλική ΣαρβανάκηΚυριακή, 24 Νοεμβρίου, 2013

    ΕΤΟΙΜΑ ΣΧΕΔΙΑ ΓΙΑ ΕΥΕΛΙΚΤΗ ΖΩΝΗ ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΣΥΝΑΔΕΛΦΕ

    Εστάλη στο facebook
    https://www.facebook.com/PaidikaXamogelaAntonisKrasakis

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι εγώ σας ευχαριστώ, Βασιλική για τις επισκέψεις και τα όμορφα σχόλιά σας! Αντώνης

      Διαγραφή
  3. ΒΟΥΛΑ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥΔΗΚυριακή, 24 Νοεμβρίου, 2013

    ΠΑΝΤΑ ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟΣ!!!!!!ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΚΥΡΙΕ ΑΝΤΩΝΗ....

    Εστάλη στο facebook
    https://www.facebook.com/PaidikaXamogelaAntonisKrasakis

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σ' ευχαριστώ πολύ, Βούλα! Να είσαι πάντα καλά!
      Αντώνης

      Διαγραφή
  4. Απαντήσεις
    1. Κατερίνα, σ' ευχαριστώ πολύ! Καλή εβδομάδα σου εύχομαι!
      Αντώνης

      Διαγραφή

Καλώς ήρθατε στα «ΠΑΙΔΙΚΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ»! Το ιστολόγιο ενημερώνεται με πολλή αγάπη και σεβασμό για τους μικρούς μας φίλους. Κάθε σελίδα του συμπληρώνεται με μεράκι, όπως ένα παιδικό βιβλίο, φροντίζοντας ώστε να είναι καλαίσθητο κι ευχάριστο στα μάτια τους. Σας ευχαριστούμε που ομορφαίνετε την παρέα μας και μας δείχνετε την αγάπη σας με τα ευγενικά και ενθαρρυντικά σας σχόλια!